آن ها صدایت میزنند

روزگاری من بودم و قلم خاموش

وهم و سکوت و سکون

آرامشی از روی ترس که مبادا خروشیدنم آغازی بر نبودنم باشد

آرامشی در سکوت داشتم که صدای آدم ها آن را از من می ربود

به راستی چرا همیشه صدایت می زنند ؟

درست همان زمانی که در ژرفای امن وجود خودت با بزرگترین ترس هایت دست و پنجه نرم میکنی نامت را صدا می زنند و تو گویی از سقف آسمان افکارت بر روی زمین سقوط میکنی گویی از میدان نبرد خودت تو را به میدان نبردی دیگر فرا می خوانند

درست همان جایی که برای آرزو هایت سوگواری میکنی صدایت می زنند و تو را از جهان خودت دور میکنند

همان نقطه ای که تکه های شکسته ی قلبت را در دست می گیری و برایشان سوگواری میکنی صدایت می زنند

آن ها همیشه نامت را صدا می زنند بدون آنکه متوجه باشند تو تنها نیستی تو فقط در جست و جوی خویشتن گم شده ات هستی

آن ها نمیدانند تو نیازی به حضور آن ها نداری تو تنها به حضور خویشتن گم شده ات نیاز داری

درست همانجایی صدایت می زنند که در حال ترمیم هستی

همان جایی که خرده شیشه های قلبت را از قلب خاک بیرون می کشی همان جایی که به دنبال جسد مرده ی خویشتن گم شده ات میگردی تا شاید بتوانی جان تازه ای در ان جسم نیمه جان بدمی

آن ها همیشه صدایت می زنند و همه چیز را خراب می کنند

تو در ورطه ی نابودی هستی ،سکوتت را پیشه کرده ای و در ذهن خود بارها با افکارت جنگیده ای بارها شکست خورده ای و بارها بلند شده ای و کسی آن قهرمان درونی ات را ندیده است

تو سکوت کردی اما ان ها صدایت کردند تا حرف بزنی

تو آرام بودی اما صدایشان بر افروخته ات کرد

تو درون خود می زیستی اما بی خانمان پنداشتن ات

از روی ترحم پناهگاهت شدند اما غافل از انکه تو درون خود پناهگاه هزاران ترس و نومیدی و تروما بودی

و چه پناهگاه هایی که بر سر پناهندگان آوار نشدند

این است داستان رفاقت انسان ها

و هیچ رفاقتی ماندگار تر از تنهایی نشد ....

a lonely star