آنچه گذشت..

-رفیقم و آوردم خونه شب پیشم بمونه چون ازت متنفرم حالم ازت بهم میخوره نمیخوام ریخت نحست و ببینم حضورت اذیتم میکنه

*راست میگن اول آدمت و بشناس بعدا باهاش خونه بگیر

داد زدم

-آره منم نشناختم اومدم رفاقت کنم آخرش فقط به خودم ضربه زدم ،اومدم ثواب کنم کباب شدم ولی دیگه تموم شد اون مژده مرد این آخرین باریه که میگم حرف مف نزن گمشو از این خونه بیرون یه روز مهمون بودی همون یه روزم به زور تحملت کردم یا میری یا خودم پرتت میکنم بیرون

+مژده ما نمیتونیم بهش بگیم دوستش و نیاره خونه اون بهانه داره میگه چون تو هم دوستت و بردی پس منم میارم از طرفی داره اجاره میده

- خیلی دو رو و حسودی که هیچکس حتی به ذهنشم نمیرسه واقعیتت چیه ولی من دیدمت ،خود واقعیت و دیدم اینکه الان همه فکر میکنن آدم بده ی داستان منم قابل بخشش نیست اینکه من همیشه رو بازی میکنم با بقیه ولی تو نه برای من داره سنگین تموم میشه بفههههمممممم

+مژده اون الان متوجه شده که دیگه از حمایت تو برخوردار نیست و از اونجایی که به گفته ی خودت آدم حسودیه پس داره اینطوری خودشو تخلیه میکنه با اذیت کردنت

-خانم پسندیده چرا همیشه اونی که قلبش میشکنه منم ؟

بغض گلوم و گرفت

+مژده تو شخصیت منفعلی داشتی الان ابرازگر شدی میتونی از خودت دفاع کنی الان با تجربه تر و عاقلتر شدی می تونی درست تصمیم بگیری این خیلی پیشرفت بزرگیه تمام دل شکستگی هات نتیجه دادن

ولی هنوزم قلبم درد می کرد

بدنم داغ می شد

خونه دور سرم می چرخید

دلم میخواست یه بار رفاقتی که در حق بقیه کردم و در حقم می کردن

انسان بودن توقع زیادیه ؟

چرا نمی تونن برای یک لحظه به درد بقیه اهمیت بدن

چرا وقتی دارم اینجا پر پر میشم تا کمر تو گوشیشه و با لبخند به صفحه گوشیش خیره شده ؟

چرا شبایی که تا 11 شب از حال خرابم تو خیابونا شبگردی میکنم یه بار زنگ نزد بگه مردی یا زنده ای ؟

چرا همه ازم انتظار دارن بهشون توجه کنم در حالی که درد من به چپ هیچکس نیست ؟

افکار پریشون تو ذهنم میومدن و بدنم داغ می شد

اتفاقات و دعوا های چند روز گذشته تو ذهنم می چرخید و باز بدنم داغ تر میشد

خونه و تصویر تعفن برانگیز بی رحمش دور سرم می چرخید

ساعت2صبح همون شب

در اثر برخورد دستم به بدن داغم از خواب پریدم

ضربان قلبم روی صد بود

صدای خر و پفش رو مخم بود

گیج بودم

به کی زنگ میزدم خدایا من اینجا هیچکس و نداشتم

ریحانه

یک بوق

دو بوق

الو

صدای خوابآلودش توی گوشی پیچید

-عزیزم شرمنده بیدارت کردم

داستان و تعریف کردم

ساعت2:15 صبح

تو خیابونا سگ پر نمیزد

نم بارون زده بود و کف خیابون و خیس کرده بود

بار ها این فکر از ذهنم گذشت

(هیچ وقت نمیتونم ببخشمش )

حق من این نبود

حق من این نبود با حال خراب و سرگیجه و بدن درد ساعت 3 صبح تو خیابونی که مگس پر نمیزد دنبال درمونگاه شبانه روزی بگردم

حق من این نبود

لعنتی بفهم حق من این نبود

از کنار مسجد رد شدم

اذان گفت

اون لحظه حس خوبی بهم داد

خیلی وقت بود نماز نمیخوندم ولی اون تنها کسی بود که تو تمام لحظه های زندگیم مراقبم بود

همه ی لحظاتی که تا دم به فاک رفتن رفتم و به خاطر آوردم

اون شب تو اون خیابون خلوت با وجود آشغال جمع کنی که خیره نگاهم می کرد خدارو ملاقات کردم

من تو اوج غربت شب خدا رو ملاقات کردم

تو اوج دل شکستگی ای که گریبانگیرم بود خدا رو ملاقات کردم

اون لحظه ای که تو تاریکی خیابونا و بین روشن و خاموش شدن لامپ مغازه ها ،لامپ روشن درمانگاه شبانه روزی و دیدم خدا رو ملاقات کردم

بین تک تک قطره های سرمی که وارد خونم میشد خدا رو ملاقات کردم

خدا رو بین همون دو کلمه ی پرستاری که بالای سرم بود پیدا کردم وقتی بهم گفت بهتری ؟

لحظه ای که خون درون رگ هایم در تکاپو بود و من به وضوح می توانستم گرمای جریان خونی را که از قلب شکسته ام به رگ هایم پمپاژ می شد را حس کنم، خدارا ملاقات کردم .....

~•°stargirl°•~