گفتم به غزل موی پریشان ترا شانه توان زد
با یاد لب لعل تو لب بر لب پیمانه توان زد
از ساغر چشمان تو گر باده خوشرنگ ستانم
پیمانه به پیمانه گره زلف تو جانانه توان زد
دل در گرو عشق تو جانانه شیرین چو سپارم
یکشب قدح از نوش لب دلبر دردانه توان زد
آرام چو گیرد دل مفتون من از برق نگاه ات
بر دامن پر چین بلندت گل صد دانه توان زد
گفتم چو در آغوش تن داغ تو تبدار بسوزم
فردا به رقیبان همگی طعنه رندانه توان زد
گفتم اگر از عشق تو لیلا بشوم واله و مجنون
آواره ز کویت همه شب باده مستانه توان زد
یک شب چو شوی ساقی و ساغر بدهی جام
با یاد لب لعل تو یک ساغر شاهانه توان زد
گفتم چو شبی جلوه کند ماه شب افروز دل ارام
بر گرد خیالش همه شب چرخ چو پروانه توان زد
افسوس خیال تو فقط وهم و گمان است
از جور تو یک مشت فقط بردل دیوانه توان زد
گفتم که نگو قافیه عرفان دگر از عشق خیالی
گفت ار نبود عشق فقط نعره مستانه توان زد
#سعیدعرفانی