وسط استدلال‌های دکارت و انکاراتِ هیوم، مغزم اتصالی کرده؛ نه چون نمی‌فهمم، بلکه چون تئوری‌ها، در برابرِ واقعیتِ دردهام رنگ می‌بازن. جالب اینجاست که دردهایی دارم که آن‌قدر برای سن‌وسالم بزرگ و بی‌رحم‌ان که مجال نمی‌دن برای نمره و آینده نگران باشم... حتی وقت ندارم بشینم برای اعداد و درصد و کنکور و رتبه نگران باشم، باید باشم! ولی نمیتونم .. بین اینهمه درد سختمه!
یا حتی بخوام بشینم فیلسوف بازی در بیارم که : "خدا هست؟ ، خدا نیست؟ کی هست؟ کی نیست؟چی هست؟"
بنظرتون اینا کار یه عده آدم بی کار نیست؟ کسانی که فرصت دارن از زیر بیماری ، کار ، فقر ، دعوا ، خونواده ، آسیب و جنگ و آوارگی و .. در بره و بشینه فکر کنه چی هست و چی نیست ..
کاش حداقل یکم قانع کننده زر بزنین فیلسوف‌جونا!
من حال ندارم، و شاید واقعا وقت ندارم! به فکر بقام، مجبورم!
پشت این میز، بینِ خودکارِ آبی و جزوه‌هایِ فلسفه، من سه پاره شدم: چشم‌هایی که از پنجره فرار می‌کنن، قلبی که به‌زور پایِ میز تقلا می‌کنه، و مغزی که تویِ پرسه‌هایِ بعد از ظهر تابستونی، دنبالِ چیزی می‌گرده که دیگه نیست!
دردها رو بی‌محلی کردم، اما اونا دارن روحم رو قلقلک می‌دن؛ غافل از اینکه مدتیه دیگه چیزی حس نمی‌کنم. من در وضعیتِ «تعلیق» زندگی میکنم. نه افسوس، نه آرزو. فقط یک جریانِ وحشتناکِ نفس کشیدن...
عجیب خالی‌ام، خالیِ خالی… و تنها نشانه‌ی حیاتم، همین «گرما»یی است که هنوز توی رگهام می‌پیچه..
گرمِ!
و من حسش میکنم! برعکس تموم بی‌حسی‌هام !
من در این خالی بودن، شاید بیش از همیشه «خودم» باشم؛ چون حتی برایِ غصه خوردن هم، دیگه به کسی جواب پس نمی‌دم.
پ.ن: شما چطوری؟
پ.ن۲: خلاصه ک اینجوری ..
1405,4,30
