من و ...

بعدِ رفتنت من دیگه هیچ وقت ، اون منِ سابق نمیشم...

من دیگه با یک لیوان شعر مست و مدهوش نمیشم!

من دیگه تویه آهنگا غرق نمیشم ..

من دیگه با شنیدن اسمت ، دیوانه و آواره نمیشم :)

به قولی(من اگر روزگاری دیوانه ات بودم گذشت!)

دیگر شنیدن اسمم از زبان کسی از خود بی خودم نمیکند

دیگر قلب و ذهنم برای کسی جنگ نمیکنند! رفتنت پایانی بود بر شب‌های مستیَم ...آغازی بود بر بیداری های شبانه ام..

زندگی ام با تو جوری بود که تمام لحظه هایش را عاشقانه تا جرعه ی آخر مینوشیدم و در وسط آن صحنه ی غم انگیز با همراهی عشقت مستانه میرقصیدم ...!

فارغ از اینکه روزی این عاشق ، به حال این عشق بی حاصل .. در وسط همین صحنه ، با غم انگیزترین حالت ممکن خواهد گریست!(:

با اینکه میدانستم این راه پایانی ندارد باب میلم!

اما تا آخرین قدم این راهِ بی پایان عشقِ تو را همراهی کردم...و در آخر ،

و در آخر من ماندمو یک جاده ی بی مقصد ! ، من و یک زندگی بی هدف ، من و یک عشق بی حاصل ..

من و نامه ای که به دست صاحبش نرسید ...

من و یک خودکار که در وسط حرفهایش ، جوهر کم آورد ،حرفهایش را در دلش دفن کرده

یک سنگ قبر بی نام و نشان بر رویش گذاشت !

من و حرفهای ناگفته :) !

(یکم بی ربط بودن :// )