خبر مهم
ما دیشب ساعت ۹ شب رسیدیم و گفتم شاید خواب باشید نذاشتم ببخشید دیشب تا صبح من بیدار بودم و ساعت ۵ خوابم برد تا ده دقیقه قبل تازعه بیدار شدم و برایتان پست گذاشتم
بریم با هم داستانی که تبلیغ ش کرده بودم بریم تا قسمت اولش را بنویسیم
عمارت خانوادهی «احسان» بوی گرانی میداد؛ بوی چوبهای بلوطِ صیقلخورده و عطرهای تلخی که آدم را خفه میکرد. من، وانیا، با لباسی که نه به تنم مینشست و نه به روحیاتم، در راهروی طویل طبقه اول ایستاده بودم. دستانم را پشت کمرم گره کرده بودم—دقیقاً طبق پروتکل—اما انگشتانم آماده بود تا کوچکترین بینظمی را در این عمارتِ لعنتی ثبت کند.
پدرم همیشه میگفت: «وقتی میخوای حقیقت رو بفهمی، باید تبدیل به بخشی از دکوراسیون بشی.»
او راست میگفت. خدمتکارها نامرئیاند. آنها گوش میدهند، میبینند، اما هیچوقت دیده نمیشوند.
داشتم با دستمال روی لبهی قفسهی کتابهای نفیس میکشیدم که صدای گامهای سنگین و منظم، سکوت راهرو را شکست. انگار داشتم سکانسِ ورودِ یک شرور در انیمهها را تماشا میکردم؛ همانقدر کند، همانقدر پر از ابهت.
او بود. «احسان».
لباسش بینقص بود، اما چیزی در نگاهش بود که حسابی روی اعصابم رژه میرفت. انگار داشت اشعه ایکس روی من میانداخت. یک لحظه در چند قدمیام ایستاد. عطری که میزد—چوب صندل و کمی تلخی قهوه—تمامِ هوای اطرافم را پر کرد.
«تو تازهای؟»
صدایش بم بود و آرام، اما جوری به تنم نشست که انگار یک جریان برق از ستون فقراتم رد شد. سرم را کمی پایین انداختم تا کنجکاویِ توی چشمهایم را قایم کنم.
«بله، قربان. وانیا هستم. از امروز در خدمتم.»
مکث کرد. سکوتی که بینمان برقرار شد، طولانیتر از حدِ معمول بود. آنقدر طولانی که فکر کردم شاید ماسکم افتاده است. ناگهان گوشهی لبش به سمت بالا خم شد؛ یک لبخندِ کج که اصلاً دوستانه نبود. بیشتر شبیه شکارچیای بود که طعمهاش را دیده، اما هنوز نمیداند میخواهد شکارش کند یا با او بازی کند.

«وانیا…» اسمم را جوری ادا کرد که انگار داشت مزهی یک شراب کهنه را تست میکرد. «امیدوارم بتونی بیشتر از بقیهی خدمتکارها اینجا دوام بیاری. اینجا جایِ عجیبیه، نه؟»
سرم را بالا آوردم. برای یک ثانیه، فقط یک ثانیه، نگاهش مستقیم توی چشمهایم قفل شد. توی آن چشمهای تیره، نه ترسی بود و نه شک؛ فقط یک نوع “کششِ” مرموز که خون را در رگهایم منجمد کرد.
«سعی میکنم مفید باشم، آقا.
احسان چند قدمی جلوتر رفت، اما همانجا ایستاد و بدون اینکه برگردد، گفت:
«مفید بودن کافی نیست، وانیا. اینجا باید باهوش باشی.»
و بعد، رفت. همانطور که دور میشد، من ماندم و آن سکوت سنگینِ عمارت. حالا دیگر فقط یک ماموریت ساده نبود؛ بازی شروع شده بود و من، درست در قلبِ خطر بودم