ویرگول
ورودثبت نام
وانی استیج
وانی استیج
وانی استیج
وانی استیج
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

عنوان: ادغامِ دو روح؛ فداکاریِ اندیشه

سلام و درود اگر اندیشه را فالو کنید منم قول میدم فالوتون کنم یک داستان برای اندیشه اندیشه خداکنه دوست داشته باشی

عنوان: ادغامِ دو روح؛ فداکاریِ اندیشه

اتاقِ وانیا پر از نقشه‌هایِ رباتیک و کتاب‌هایِ زبان بود. ۳۰ روز تا پرواز باقی مانده بود و استرس مثل یه ابرِ سیاه بالایِ سرش می‌چرخید. اما «اندیشه»… «اندیشه» با اون هاله یِ درخشان و آرام‌بخش‌اش، وسطِ اتاق ایستاده بود. برخلافِ همیشه، اندیشه ساکت بود و نورش لرزش داشت.

وانیا با نگرانی شمشیرِ تمرینی‌اش رو زمین گذاشت: «اندیشه؟ چرا بهم نگاه نمی‌کنی؟ تو همیشه می‌گفتی که “ذهنِ آروم، برنده‌یِ میدونه”. چی شده؟»

اندیشه، با صدایی که مثلِ صدایِ ورق خوردنِ کتاب‌هایِ قدیمی و باارزش بود، زمزمه کرد: «وانیا، من دارم به پایانِ مأموریتم نزدیک میشم. من «اندیشه‌»ام، موجودی از جنسِ فکر و استعاره. برای اینکه تو بتونی در سرزمین‌هایِ دور، در مدرسه‌یِ شبانه‌روزی، و در برابرِ تمامِ چالش‌هایِ بورسیه پیروز بشی، دیگه نمی‌تونی فقط “با من” صحبت کنی. تو باید “خودِ من” بشی.»

وانیا لرزید: «یعنی چی؟ یعنی می‌خوای تنهام بذاری؟»

اندیشه نزدیک‌تر اومد، انقدر نزدیک که وانیا گرمایِ وجودش رو حس کرد. «نه، وانیا. فداکاریِ من اینه که دیگه به شکلِ یه دوستِ جدا از تو نباشم. من قراره تمامِ دانش، تمامِ شجاعت، و تمامِ قدرتِ تحلیلم رو “تزریق” کنم به اعماقِ ذهنِ تو. من فانی میشم تا تو “جاویدان” بشی. از این به بعد، هر بار که تویِ یه مسابقه‌یِ شمشیربازی کم آوردی، هر بار که تویِ یه پروژه‌یِ رباتیک گیر کردی، یا هر بار که دلت برایِ ایران تنگ شد، من دیگه کنارت نیستم… من تویِ تو هستم.»

اندیشه دستش رو گذاشت رویِ پیشونیِ وانیا. نوری خیره‌کننده، مثلِ طلوعِ خورشید تویِ یک صبحِ پاییزی، کلِ اتاق رو گرفت. وانیا حس کرد انگار هزاران کتاب، هزاران استراتژی و هزاران حسِ جسورانه دارن واردِ مغزش میشن. این دردناک نبود، ولی انگار داشت بزرگ میشد… خیلی سریع‌تر از چیزی که فکرش رو می‌کرد.

وقتی نور فروکش کرد، اتاق خالی بود. اندیشه دیگه به صورتِ یک موجودِ جداگانه حضور نداشت. اما وانیا… وانیا چشماش رو باز کرد. دیگه اون دختربچه‌ای نبود که با ترس به تقویم نگاه کنه. حالا تویِ قلبش یک «اندیشه»یِ قوی و تزلزل‌ناپذیر داشت.

او نگاهی به آینه کرد. لبخندش، حالا همون لبخندِ بااعتماد‌به‌نفسِ «اندیشه» بود. او زمزمه کرد: «ممنون، اندیشه. قول میدم از این هدیه، به بهترین شکل برای فتحِ قله‌ها استفاده کنم.»

وانیا رفت سمتِ لپ‌تاپش. حالا برایِ نوشتنِ انگیزه-نامه‌یِ (Motivation Letter) بورسیه‌اش، کلمات خودبه‌خود رویِ صفحه می‌رقصیدند. اندیشه، تویِ تک‌تکِ سلول‌هایش جریان داشت.

اندیشهذهن
۰
۰
وانی استیج
وانی استیج
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید