ویرگول
ورودثبت نام
وانی استیج
وانی استیج
وانی استیج
وانی استیج
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

روباهیـکه دوست داشت گل شود

روباهی که دوست داشت گل شود

روزی روزگاری، در جنگلی سرسبز و زیبا، روباهی کوچک به نام «نارنجی» زندگی می‌کرد. نارنجی با روباه‌های دیگر فرق داشت. او عاشق گل‌ها بود.

هر صبح به باغچه‌ای در کنار جنگل می‌رفت و ساعت‌ها به گل‌های رنگارنگ نگاه می‌کرد. یک روز آهی کشید و گفت:

«کاش من هم می‌توانستم مثل گل‌ها باشم! آرام و زیبا، با عطر خوش، و همیشه کنار پروانه‌ها زندگی کنم.»

دوستش، خرگوش کوچولو، خندید و گفت:

«اما تو یک روباهی! تو می‌توانی بدوی، بازی کنی و به دوستانت کمک کنی.»

نارنجی جواب داد:

«ولی من دوست دارم گل شوم.»

آن شب، نارنجی زیر نور ماه کنار باغچه خوابید. صبح که بیدار شد، اتفاق عجیبی افتاده بود! پنجه‌هایش ریشه شده بود و بدنش آرام‌آرام در خاک فرو می‌رفت.

نارنجی ترسید و گفت:

«وای! من دارم گل می‌شوم!»

چند لحظه بعد، به جای روباه، یک گل نارنجی زیبا در باغچه روییده بود. پروانه‌ها دورش می‌چرخیدند و زنبورها روی گلش می‌نشستند. نارنجی خیلی خوشحال بود.

اما وقتی باد شدیدی وزید، فهمید که نمی‌تواند مثل گذشته بدود و دوستانش را پیدا کند. وقتی خرگوش در جایی دور گرفتار شد، نارنجی فقط می‌توانست از دور نگاه کند.

آن وقت با خودش گفت:

«گل بودن زیباست، اما روباه بودن هم چیزهای زیبایی دارد.»

ناگهان باد آرام شد و جادوی باغچه از بین رفت. نارنجی دوباره به یک روباه تبدیل شد.

او به طرف خرگوش دوید و او را نجات داد.

از آن روز به بعد، نارنجی دیگر آرزو نمی‌کرد کس دیگری باشد. او فهمیده بود که هر موجودی زیبایی خودش را دارد.

و هر صبح، کنار همان باغچه می‌نشست، به گل‌ها نگاه می‌کرد و با لبخند می‌گفت:

«من دوستتان دارم؛ اما خودم را هم دوست دارم.»

پایان 🌷🦊

۰
۰
وانی استیج
وانی استیج
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید