روباهی که دوست داشت گل شود
روزی روزگاری، در جنگلی سرسبز و زیبا، روباهی کوچک به نام «نارنجی» زندگی میکرد. نارنجی با روباههای دیگر فرق داشت. او عاشق گلها بود.
هر صبح به باغچهای در کنار جنگل میرفت و ساعتها به گلهای رنگارنگ نگاه میکرد. یک روز آهی کشید و گفت:

«کاش من هم میتوانستم مثل گلها باشم! آرام و زیبا، با عطر خوش، و همیشه کنار پروانهها زندگی کنم.»
دوستش، خرگوش کوچولو، خندید و گفت:
«اما تو یک روباهی! تو میتوانی بدوی، بازی کنی و به دوستانت کمک کنی.»
نارنجی جواب داد:
«ولی من دوست دارم گل شوم.»
آن شب، نارنجی زیر نور ماه کنار باغچه خوابید. صبح که بیدار شد، اتفاق عجیبی افتاده بود! پنجههایش ریشه شده بود و بدنش آرامآرام در خاک فرو میرفت.
نارنجی ترسید و گفت:
«وای! من دارم گل میشوم!»
چند لحظه بعد، به جای روباه، یک گل نارنجی زیبا در باغچه روییده بود. پروانهها دورش میچرخیدند و زنبورها روی گلش مینشستند. نارنجی خیلی خوشحال بود.
اما وقتی باد شدیدی وزید، فهمید که نمیتواند مثل گذشته بدود و دوستانش را پیدا کند. وقتی خرگوش در جایی دور گرفتار شد، نارنجی فقط میتوانست از دور نگاه کند.
آن وقت با خودش گفت:
«گل بودن زیباست، اما روباه بودن هم چیزهای زیبایی دارد.»
ناگهان باد آرام شد و جادوی باغچه از بین رفت. نارنجی دوباره به یک روباه تبدیل شد.
او به طرف خرگوش دوید و او را نجات داد.
از آن روز به بعد، نارنجی دیگر آرزو نمیکرد کس دیگری باشد. او فهمیده بود که هر موجودی زیبایی خودش را دارد.
و هر صبح، کنار همان باغچه مینشست، به گلها نگاه میکرد و با لبخند میگفت:
«من دوستتان دارم؛ اما خودم را هم دوست دارم.»
پایان 🌷🦊