با گالنهای ماشینهایی که آب را برای مسؤلین شهر میبردند دنبال قسمتی از زمین بودند که گودیِ بیشتری دارد. برای این دنبال این قسمت از زمین بودند که آب در آن ناحیه بخاطر گودیاش نسبت به سطحهای دیگر زمین که صاف بودند مدت زمان بیشتری باقی میماند. گالنها تمیز نبودند. همینجوری آب برای خوردن نداشتند، چه برسد به اینکه گالن را تمیز کنند. به غیر از گالن، ظرفهای رنگ که برای رنگ زدن بعضی خانههای سرمایهدار استفاده میشد وجود داشت که آن هم بخاطر نبود آب کثیف بود؛ اگر آب از تانکرِ سیار جاری میشد، آبِ داخل ظرف رنگ قهوهای و گاهی مشکی میگرفت و بچههای بزرگتر برای اینکه کویر دل بچههای کوچکتر را اندکی سرسبز کنند به شوخی میگفتند: "قَهفْ، قَهفْ، کی میخواد زودتر ظرفش رو پُر کنه؟". فاطمه اولین بار کلمهی "قهوه" را موقعی که با پدرش سمت زمین میرفتند از دختر آقا موسی شنید که بخاطر دستاندازهای جاده قهوهاش روی شلوارش ریخت و به پدرش گفت: "بابا قهوهم ریخت، آرومتر". باد غبارآلودی آمده بود و فقط متوجه شد کلمهای که شنیده کلمهای جدید است و چون تا حالا نشنیده است پس برای پولدارهاست. چون بابای زینب پولدار بود. مادرش هر روز صبح برای راز و نیاز با خدا زودتر از بقیه بلند میشد و حرف اصلی همهی دعاهایش این بود که وضع بلوچها بهتر شود. فاطمه میدانست خدا بالاخره به نیازمندان کمک میکند، اما نمیدانست کِی. این کمک خدا را مثل آن شنبههایی میدانست که به پدرش قول میداد برای سوا کردن اسقاطیها به کمک پدرش برود و چون نمیرفت دستان پدر در نبودش بیشتر تاول میزد. خدا برای ثروتمندان در زیر نافشان زنده است و برای نیازمندان در شکمشان. شکم که خالی باشد انسان برای به دست آوردن کمبودش به هر خدایی روی میآورد.
زهرا تانکر را راه انداخت؛ آب چکهچکه از لوله آمد و بعد از اینکه زهرا شَستش را بر روی نوک شلنگ گذاشت که فشارِ کمِ آب بیشتر شود آب از طرف تانکر فشارش زیاد شد و بچهها را خیس کرد. شلنگی که آب ظرفها و گالنهایشان را پُر میکرد همان شلنگ پوسیدهای بود که هر کدامشان حداقل یک بار سوزشش را بر روی کمر و دست حس کرده بودند. محمد و علی برای اینکه آب بیشتر جمع شود با انگشتان دستشان شروع به کَندن زمین کردند. زمین مقداری خیس شده بود و کار محمد و علی آسانتر شده بود. گودالی به ارتفاع کمتر از یک متر ایجاد کردند و به زهرا گفتند آب را در گودال بریزد. زهرا شلنگ را به تانکر وصل کرد و خودش پرید در گودالی که تا نصفه از آب اشباع شده بود.
زهرا: بچهها بیاین، خنکه [پاچهی شلوار ورزشی مدرسهی محمد را میگیرد و در گودال میکشد].
محمد: [نالهای که نشان از سرخوشی است سر میدهد] انگار نور خدا داره میتابه.
فاطمه مردد بود داخل حفره برود یا نه، ولی بعد از پریدن علی داخل آب شکش برطرف شد و پرید. آبْ ترکهای زمین را از بین میبُرد، ولی ترکهای کف پاهایشان را نه. همین ترکهای کف پا باعث شده بود ترکهای روحی مثل خوره به جونشان بیفتد که با هیچ آب تصفیهشدهای از بین نمیرفتند.
فاطمه: [با خنده] علی هنوز که سیاهی.
علی: سیاهتر از تو؟ [همه با هم میخندند]
علی سر زمین اگر از گرمای آفتاب در امان میماند، از خاک مملو از خس و خاشاک نمیتوانست در برود. درسش خوب بود، ولی مثل فاطمه مجبور بود بخاطر اینکه روستایشان متوسطهی دوم نداشت درس را ول کند. خانوادههای بچهها چند بار به آموزش و پرورش نامه زدند که در روستایشان مدرسهی متوسطهی دوم راهاندازی کند ولی آموزش و پرورش طوری جواب داد که: "یا مدرسه یا آب". آب به آموزش و پرورش ربطی نداشت، ولی بودجهی جفتشان را کسانی که استان را اداره میکردند نداشتند. آب به قدری گرم شده بود که بچهها خوابشان برد. زهرا هنگامی که بیدار شد هوا تاریک شده بود و بخش زیادی از آب خالی شده بود. با اینکه هوا تاریک شده بود ولی فرقی با جهنم نداشت. بعد از زهرا به ترتیب محمد، علی و فاطمه بیدار شدند؛ از استخر مختلط بیرون آمدند. فاطمه صدای موتور پدرش را خوب تشخیص میداد. صدایش را که شنید تعجب کرد، پدرش هیچوقت شبها با موتور سر زمین نمیرفت. پشت موتور یونولیت دربستهای به میلههای بالای اگزوز بسته شده بود. نگاههایی به یکدیگر کردند و دوباره تانکر را راه انداختند و ظرفهایشان را پُر کردند و راهیِ خانه شدند. مادر فاطمه منتظر بود شوهرش ـــ کریم ـــ سر برسد تا غذا را بیاورد. کریم با صورتی عرقکرده از در وارد شد و یکراست به اولین پشتیای که روی فرش حصیری جا خشک کرده بود تکیه داد.
مادر فاطمه: چرا رفتی؟
کریم: بچهی اکبر رو دیروز بهش تیر زدن؛ چون تو سردخونه جسدها رو میدزدن دنبال یخ میگشتن خودشون نگهش دارن.
مادر فاطمه: پیدا کردین؟
کریم: یخهای آبادی تموم شده.
شاید بچهی اکبر داشته یخ میخریده...
