واقعیتها هر چقدر تکراری و کلیشهای باشن فکر کردن بهشون واجبه. ضرب و تقسیم رو دبستان بهمون یاد میدن، تا ترم آخر دانشگاه به درد میخوره و لازم میشه. اگه قرار باشه با کلیشهها کار نداشته باشی زندگیت کلیشهای و تکراری میشه. هر روز از خواب بیدار میشی، تو راه رفتن به دستشویی دو سه بار به کمد و مبل و میز تلوزیون میخوری، بقیه روز هم که تا رسیدن شب یه جوری میگذرونی؛ تو این کارا رو هر روز انجام میدی، ولی در حدی خسته میشی که بخوای دیگه انجامشون ندی؟ بخوای هم نمیتونی چون اگه مثلاً چند روز غذا نخوری از گرسنگی میمیری؛ اگه هم میخوای که دست خودته، بمیر (مُردن تو یه سری شرایط بهتر از زندگی کردنه).
اینکه واقعیتها رو کتمان کنی مثل اینه که کارنامه گرفتی، نمیخوای بهش نگاه بندازی چون میترسی نمرههات بد شده باشه؛ اگه نمرههات بد شده باشه، الان بهش نگاه کنی هضمش برات راحتتره یا اینکه وقتی بابات ازت درباره نمرههات میپرسه؟ کارنامه زندگیه و اون بابائه هم موقعیه که آفتابت لبهی بومه. الان اگه قبول کنی تا موقع مُردنت وقت داری بهشون بپردازی و فکر کنی ـــ با اینکه هر چقدر بجُویی و قورتش بدی نمیتونی هضمش کنی، ولی نسبت به وقتی که داری میمیری و یه خروار واقعیت میره تو حلقومت راحتتره دیگه، نه؟
چند ماه پیش همینجوری تو دیسکاور گوگل داشتم میچرخیدم یه خبر دیدم، باباهه دخترش رو کشته بود؛ تو یه گروهی راجع بهش با چند نفر حرف زدم، طرف گفت: «چرا فشاری میشی؟» تو اگه اون دختره رو نشناسی باز تو قتلش مقصری، چون داری داخل جامعهای زندگی میکنی که این اتفاقات میفته و تو هم خودت بخشی از افرادی هستی که این جامعه رو تشکیل میدن، پس چجوری میتونی انقدر بیخیال باشی؟ الان هم نیومدم الکی شلوغ کنم؛ فقط واسم جالبه یه سریها چیزایی که باید به چپشون بگیرن رو نمیگیرن، اما چیزایی که باید به چپشون نگیرن رو میگیرن. خب پس واضحه که "بله برون دختر بهاره رهنما در باغسرا | شاه داماد دماغ عملی بهاره خانم کیست؟" نسبت به قتل اون دختره توسط باباش برای مردم سرگرمکنندهتره و بیشتر وادار به فکر کردنشون میکنه.

بهونهی اینکه همه اینا تو کتابا هست رو هم نمیتونی بیاری؛ هیچ کتابی راجع به اون دختر چهارده سالهی حاملهای که تو مترو آدامس میفروشه حرف نمیزنه، چون کتابا رو آدما نوشتن، آدما مثل زندگی نمیتونن واقعیت رو تصویرسازی کنن؛ تصویرسازی هم نه، الان ما خودمونیم تو همین واقعیتیم که زندگی نوشتتش.
واقعیت اون چیزی نیست که تو تلوزیون نشون میدن، واقعیت تو کوچه خیابونه. این چیزایی که مینویسم نویسندهش کوچه خیابونه. من فقط مینویسم، همون چیزی رو که میبینم، بدون کوچیکترین تحریفی. خوبیِ واقعیت اینه طرف هیچ جبههای نیست، ولی از همهی جبهه طرفداری میکنه و برعکس، همه جبههها رو هم میکوبه. کسی هم حق اعتراض بهش رو نداره، چون خودش اعتراضه. شاید اینطوری گفتنش قشنگتر باشه که زندگی دلیل و سبب اعتراضه، ولی کسی نیست اعتراض کنه. خیلی هم تقصیر مردم نیست، این روزا همه درگیر مشکلای خودشونن، دیگه کی حال داره به گفتن فاحشه خودش یه اشتباه فاحشه، مُهر قرمز طلاق رو صفحهی کِرِمی شناسنامه، لوله اول و دوم، آبی و صورتی و بقیه چیزا فکر کنه؟
پَستترین آدما اوناییَن که ببینن دور و برشون چه خبره ولی ساکت باشن؛ یا بخوان انکارش کنن. بالاتر از واقعیت که چیز دیگهای نیست، همه اتفاقات و حوادث هم طبق همین واقعیتها رخ میدن، پس چرا برای قبول نکردنشون انقدر زور میزنی؟ به اینجور آدما «بچه خونگی» میگن؛ یه نمونهی بارزشون اون لاتاییَن که باباشون کارخونهداره (پولداره، میتونه پولدار هم نباشه) بعد مثلاً یه بار هم پیروزی و قیطریه و اینجاها نرفتن، ولی هی لفظشون رو میان. یا اونایی که حرفهاشون با پروفایل و بیوشون در تضاده: پروفایلت یه جمله درباره خدا باشه بعد بیوت این باشه: "خدا مرده است. «نیچه»"
نقد با انکار کردن فرق میکنه؛ کسی که نقد میکنه یعنی میدونه حرف تو بر پایهی واقعیته و درسته اما با نظرت راجع به اون واقعیت مخالفه، اما کسی که منکر واقعیته یعنی حتی واقعیت هم قبول نداره و فقط میخواد باهات مخالفت کنه.
جالبه، طرف میگه حرف زدن راجع به این چیزا فقط برای لایک گرفتنه. من اینجا دارم خودم رو پاره میکنم و اینا رو میگم که تو طرز فکر کسی که اشتباه فکر میکنه یه تغییری ایجاد شه، بعد تو دم از لایک گرفتن میزنی؟ اگه دنبال لایک گرفتن بودم که کلی موضوع هیت هست، اونا رو مینوشتم، هم لایک میگرفت هم بیشتر خونده میشد.
خلاصه که آره، اونایی که میتونن واقعیتها رو ببینن ولی نمیخوان ببینن، یه تجدید نظری رو عوض کردن صابونشون بکنن؛ یا اگه نمیخوان صابونشون رو عوض کنن واقعیتها رو انکار نکنن.
تعداد کسایی که اینجا واقعیتها رو گفتن و به جای تشویق شدن مورد بیمِهری قرار گرفتن و طرد شدن زیاده، اگه بخوام از تک تکتون تشکر کنم ممکنه یه سریها از قلم بیفتن، ولی دم همتون گرم.