بنا شده بود سهشنبه ساعت ۴ بریم جلوی آبنمای آب و آتیش. حالا بماند با چه روشهایی پیچوندیم اومدیم (?).
ماشین تو خیابون پارکینگ نمیتونست بیاد، همون اول خیابون پیاده شدم. رفتم جلوی این رستوران گپه، جلوترش هم اون سکوهه بود. وقتی رسیدم، کنار سطل آشغالی بودم. فهمیدم راستم چند تا دخترن و اینا، ولی انتظار یه چیز پر و پیمونتر رو داشتم، چپ رو نگاه کردم دیدم هیچ دختر پسری با اون انسجام که اینا کنار هم نشستن، نیستن. هیچی دیگه، رفتم همون راست. از طرف دیگهای هم چون میا اینا از طرف جنوب اومده بودن از رنگ پوستشون فهمیدم. اینکه لفتش دادم هم داشتم فکر میکردم به دخترا دست بدم یا نه، دست میدم، ولی گفتم شاید خوششون نیاد.
پ.ن: گرفته بودم اینان، ولی ماماناشون رو که دیدم گفتم الان میگن «تو هم با اینایی؟» (که مثلاً تیکه بندازن) نمیدونم، شاید هم روم نشد همون اول یه راست برم سمتشون.

آقا رفتم سمتشون، یه سلام ریز به مامان میا کردم نشنید. جلوتر هم حاجآقا نشسته بود، کنارش یودین، بالاشون هم فربد و پارسا. چپ هم که کلاً دخترا بودن: لیز، ساتو، میا، پری. بالای دخترا هم خالهی یودین و مامان میا.
نکته: اگه من نمیومدم اینا همینجوری میخواستن جدا از هم باشن، حرفی نزنن. شاید اوج حرفشون هم تلاوت دعای کمیل بود.
قیافهها شدید دور از انتظار! شدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد! ولی میا و لیزارد و سالومه رو راجع به قیافههاشون حدسم درست بود. نشستم بین حاجآقای بیتسبیح و یودین. کشک بودن. حاجآقا که کلاً زبونش گرفته بود بین دخترا بود. یودین هم یه چیزی مثل اون. پارسا و فربد هم که داشتن درباره تانک و جت و اینا حرف میزدن کاری با کسی نداشتن. بلند شدم، سینه کفتری، کمر صاف، نشستم کنار ساتو. اونور ساتو هم لیزارد و میا بودن. یه دو سه تا «عجب» و «به به» و اینا گفتم، باز اینا ساکت بودن. آهان، راجع به لباساشون هم بگم.
لیز: تیشرت قرمز با شلوار مشکی
میا: چارخونه قرمز مشکی شال و شلوار سفید
سالومه: شلوار جین و کت جین با یه بلوز سفید
فربد: لباس سیاه و شلوار سفید
خودم: لباس شلوار سیاه
امیر، اومد، توپش هم آورده بود، یکم وسطی بازی کردیم. کلاً معلوم نبود کی وسطه، اونایی که باید میزدن هم میرفتن وسط (?). برای تولد یودین میا (+ ساتو + پری) کیک آماده کرده بود/بودن، یودین رو گرفتیم، پری خیلی فنی قسمتی از آخر کیک رو برداشت زد سر و صورتش. بالای سکو یودین فکر میکرد تموم شده داشت خودش رو تمیز میکرد، که حملهی دوم شروع شد. لیزارد دیگه کیک رو برنداشت، همون ظرف رو کوبوند صورتش. آخ آخ آخ آخ... چقدر حال کردم. ادامه هم داره. بعد یودین پا شد ظرف کیک رو گرفت یکم کیک برداشت زد شال و لباس و کفش پری رو زخمی کرد. منم با اینکه بیطرف بودم ولی مورد حمله قرار گرفتم. رفتیم اونور که آب اینا میزد بالا، بعد زمان مشخص هم نداشت، معلوم هم نبود از کدوم سوراخ آب میاد، رفتم با یکی از سوراخها دستمم رو بشورم، سریع آبش تموم شد اون کناریش زد بالا. فاصلهاش با اونی که من رفته بودم سراغش پنج سانت بود؛ همه کفش و بند و بساطمون خیس شد. امیر که با هندزفری رفته بود (?).
کادویی که قرار بود به یودین بدم، دادم به طرف (ر). پنجاه تومن نقد. خلاصه که... یودین از دستت پرید (?). تازه همونم پول اسنپ بود :///////
حاشیه: نشستیم جرئت حقیقت بازی کنیم، بطریم آب نداشت. گفتم: کسی آب داره؟ (اولین نفر هم لیز خندید ?) خوشم میاد سریع میگیره. یه چند جا دیگه هم اینطوری شد.
تو چمن هم که دیگه... روبرومون دو تا بنگباز نشسته بودن، ما رو هم نگاه میکردن. نمیدونم چرا، ولی نگاه میکردن دیگه. اونجا راحتتر میشد حرف زد. کسی نبود که مثلاً داستان شه، آره...
میا ساکت نشسته بود کل زمانی که بودیم، آخر معلوم شد داشته صداهامون رو ضبط میکرده، پنج ساعت (?).
فربد و پارسا رفتن. سالومه هم رو شونههامون زد رفت.
