بهتازگی پنجتا داستان از کافکا رو تموم کردم و یه ویژگیای که تو بیشترشون مشترک بود، بیتفاوتی نسبت به کالبد بود. کالبد بخاطر تصویری که به ما ارائه میده ما رو از اندازه، شکل و ویژگیهای قابللمس آگاه میکنه. اما کافکا کالبد رو میشکافه (با اینکه توی روایت و داستان تاثیر داره، اما مثلاً توی داستان "لانه" یا "گزارشی به فرهنگستان" نمیشه انتظار داشت موجودی که از انسان بودنش مطمئن نیستیم روایتهایی انسانی از زبون خودش ارائه بده) و از درون این کالبد عدم قطعیت، اضطراب و ترس میپاشه تو صورتمون.
پست داستان "لانه" از کافکا رو اسپویل میکنه.
"لانه" دربارهی یه موجودی هست که به گفتهی خودش مدت خیلی طولانیای رو مشغول ساخت لونهای درون زمین بوده برای در امان موندن از خطرات جهان بیرون. داستان هیچ اتفاق هیجانانگیزی نداره تا وقتی موجود صداهایی از داخل دیوارهای لونهش میشنوه (لونهش از چند میدانگاه تشکیل شده و هرکدوم از این مدانگاهها و تونلها رو موجود با دقت زیادی ساخته). موجود تردید زیادی دربارهی اینکه این صداها برای چه جانداریه داره. صدای شرشر آبه؟ صدای موجودات خیلی ریزی هست که دارن همزمان دیوارها رو سوراخ میکنن؟ یا یه موجود بزرگ و خطرناک؟ سازندهی لونه مدت زیادی رو صرف ساخت لونه کرده بوده برای اینکه تو امنیت باشه و تا الان که با این صدا مواجه میشه احساس خطر نکرده بوده. وسواسی که موجود نسبت به کمکاریش برای ساخت لونه داره ترکیب میشه با صدایی که از دیوارها میاد و منبع مشخصی نداره. موجود درگیر سهتا موضوع میشه:
آیا موجود از دشمن میترسه، یا از این میترسه که امنیتش هیچوقت کامل نباشه؟
موجود لونه رو ساخته برای اینکه از خطرات دنیای بیرون دور بمونه. ولی گاهی که میره از لونه بیرون، پشت بوته و خزهای قایم میشه تا ببینه که هیچ جانور خطرناک/غیرخطرناکی از کنار در لونه رد میشه یا نه و اینکه کنجکاو میشه وارد لونه بشه (؟). توی این قسمت لونه انقدر ارزش والایی برای جاندار پیدا میکنه که جاندار که مدت زیادی رو صرف ساخت لونه برای امنیتش کرده بوده الان طوری جلوه میکنه که بیشتر از امنیت خودش نگران امنیت لونهست.
حتی تو همین حین درگیر این فکر میشه که کاش کسی رو داشت تا اون از بیرون/درون لونه مراقبت کنه و خودش از قسمت دیگهای که دوستش ازش مراقبت نمیکنه مراقبت کنه.
جاندار در طول داستان هیچوقت نمیگه: "دشمن رو دیدم." فقط میگه: "صدایی میشنوم.". سازندهی لونه به کالبد یا تصویری از موجودی که باعث ایجاد صدا توی لونهش شده برنمیخوره، به چیزی ترسناکتر از اون برمیخوره: یکی از ویژگیهای اون جاندار: صداش. صدای جاندار بهخودیِ خود ترسناک نیست، ناشناخته بودنش و اینکه ما نمیدونیم این صدا برای چه موجودی هست باعث میشه دچار اضطراب بشیم. صدا فقط خبر از حضور میده. تو میفهمی "چیزی هست"، اما نمیدونی چیه.
قدیمیترین و نیرومندترین احساس بشر، ترس است؛ و قدیمیترین و نیرومندترین نوع ترس، ترس از ناشناخته.
اچ. پی. لاوکرفت
ما از تاریکی نمیترسیم چون ترسناکه. تاریکی به خودیِ خودش ترسناک نیست. چیزی که باعث میشه ازش بترسیم اینه که نمیدونیم از دل این تاریکی قراره چی بیرون بیاد.

دربارهی ترس از ناشناختهها فیلم "Annihilation" با بازی ناتالی پورتمن رو پیشنهاد میکنم ببینید.