از سپیده دم پنجم دیماه که خورشید با اولین پرتوهایش در روز طلوع کرد هنوز قلبم دردناک می تپد .توی کوچه و پس کوچه های کودکی پنجم دبستان بودم .شب سرد دیماه بود .مامان بمن گفت برای محبوبه قصه بگویم تا بخوابد .محبوبه را حمام کرده بود و لباسی را که خودش بافته بود تنش کرده بود. مدل عروسکی بافت پیراهن با شلوارش خیلی خوب توی ذهنم مانده بود.النگوهای خودم که دیگر به دستم کوچک شده بودند و محبوبه خیلی دوستشان داشت دستش کردم،محبوبه به درخشش النگوها در دستش نگاه میکرد .چقدر دستهایش با آن النگوها دوست داشتنی تر بود ،حرفهای شیرین پنج سالگیش تمومی نداشت فعلهای همه زمانها تو حرفهاش گم بودند و بخیال خودش فردا میخواست بزرگ بشه و بره مدرسه و ما هم به همه ندانستنهای بامزه او میخندیدیم .بابا برای شیفت شب بیمارستان آماده شد و رفت .در طول شب چندین بار زمین لرزیده بود .من و محبوبه کنار مامان خوابیده بودیم .صدای مهیبی خانه را فراگرفت و من ناخوداگاه فریاد زدم ،لحظه ای بعد آوار سنگینی روی بدنم بود .نفسم بند آمده بود خاک نمیذاشت نفس بکشم ،در بند زمین اسیر بودم .صدای محبوبه می آمد که می گفت مامان برو کنار دارم خفه میشم،مامان گریه میکرد و با صدای بلند اشهدش را می خواند .کمی بعد دیگر صدایشان را نمیشنیدم تاچند ساعت زیر آوار از خدا آرزوی مرگ یا نجات کرده بودم .صدای چند نفر دیگر در رفت وآمد را شنیدم، با صدای آهسته ازآنها کمک خواستم .بمحض اینکه آوارها برداشته شد نور خورشید روی صورتم افتاد .چشمهایم را چرخاندم کمی آنسوتر محبوبه را دیدم آرام خوابیده بود با لبهای سیاه و صورت زرد .مامان هم کنارش بود اوهم خواب بود ، شنیدم می گفتند فقط من زنده ام .صدای امدادگران سالهاست که توی گوشم می پیچد .پدرم خاکها رابر سرش میکوبید و گریه میکرد .پس از مدتی مامان و محبوبه را عقب وانت بار گذاشتند .صدایم بالا نمی آمد همه جا صدای گریه بود .کودکیم همانجا پایان یافته بود .گاهی در خوابهایم می آیند و میروند .محبوبه با عروسکش می آید و میگوید برایم لا لایی بخوان .لالایی میخوانم لا لا گل زیره دلم پیش دلت گیره ....و بیدار میشوم ۱۷ سال میگذرد با رواندرمانی با داروها با شهر خاک شده کودکی.
