امروز سی و یکم شهریوره. راستش خیلی وقت بود که دلم می‌خواست چیزی بنویسم اما دست و دلم نمی‌رفت. بیشتر هم دلم. موضوعی نداشتم. کلی موضوع داشتم، اما هیچکدوم برازنده اینجا نبودن!!! (تشویق) و البته داشتن یک پیج و یک کانال تلگرامی باعث میشه کمتر حرف نزده‌ای داشته باشی، چون احتمالا حتی این قضیه که کنار خیابون یه مورچه وارونه دیدی رو هم همه می‌دونن. دیدم گردش زمین دور خورشید و یکی از حواصلش که شده تقویم شمسی، بهونه خوبی واسه نشستن پشت کیبورد دستم میده. دیشب که بهش فکر کردم ذوق بیشتری واسش داشتم تا الان، شاید یه فنجون قهوه سرحالم بیاره و شایدم من ذاتا آدم شب‌زی باشم که در قبول کردن این مورد مقاومت می‌کنم.
بی فوت وقت:
من همیشه فکر می‌کردم ما آدما به چیزی مشتاقیم که براش ذوق داریم. همیشه اون احساس گیلی‌ویلی شدن دلم و اینکه فکر کردن به نتیجه‌ای باعث می‌شد نیشم خود به خود باز بشه رو مترادف اشتیاق می‌دیدم. اگه ایده‌ای باعث نمی‌شد دلم بخواد از جا بپرم و به افتخار هوشمندانه بودنش ساعت‌ها ایستاده کف بزنم، اون ایده برای من نبود. این مسئله باعث شده بود من همیشه راه‌های دوری رو برم، برم و وسط راه بفهمم که تصور اولیه‌ام اشتباه بوده، که زندگی نه یه باکس سرشار از مفهوم و احساس، بلکه یک روزمرگی عادی با چاشنی مقدار خیلی کمی از تصورات و تصمیمات ماست. فکر می‌کردم مشکل از منه که نمی‌تونم به هیچ چیزی اونطور که شاید (به معنی شایسته‌استه دیگه؟) بچسبم و ادامه‌اش بدم. این تابستون فهمیدم که اشتیاق واقعی ما، دقیقا همون کار کسالت‌بار و حوصله‌سربر و نسبتا ملال‌انگیزیه که بهتر از بقیه آدما تحملش می‌کنیم. نمایشی که وقتی همه ازش خسته شدن و سالن رو ترک کردن ما هنوز به پایانش امیدواریم، بحثی که وقتی همه وسطش خوابشون برده، ما هنوز یکی از گوش‌هامون رو بهش قرض می‌دیم.
اون اوایل سال (!)، من یه جورایی لای اخبار و اتفاقات گم شده بودم. شایدم داشتم خفه می‌شدم. بعضی روزا احساس گم‌گشتگی داشتم و بعضی روزا خفگی. فکر می‌کردم حالا که این اطلاعات توی دنیا هست و روی زندگی من هم کم و بیش اثری داره، پس وظیفه‌امه که نسبت بهشون آگاه باشم و در برابرشون واکنش نشون بدم. خب وقتی دنیا انقدر بده چه دلیلی داره که من خوشحال باشم؟ اما دیدم انگار توی این حالت هم از یه سری چیزای دیگه غافل شدم. سلامتیم، علایقم، خیالم، اطرافیانم، احساساتم و تصمیماتم. خودبه‌خود وقتی روی چیزهای مربوط به خودت تمرکز می‌کنی یادت از دنیا می‌ره. پس برخلاف چیزی که فکر می‌کردم اینجا هم با یک تصمیم مواجهیم. هرچند فکر نکردن به اتفاقات دنیا حس حماقت، سادگی، خوش‌خیال بودن و حتی گاها بی‌بخاری به آدم میده، اما میتونی نقطه تجمیع توجهت رو انتخاب کنی.
اگه پیش خودت فکر کنی خیلی شخصیت اصلی هستی، اون وقت ناچاری که قبول کنی بقیه هم برای خودشون شخصیت اصلین. تازه ،باید پیش خودت فکر کنی که همه اتفاقات و مصیبت‌ها و بیچارگی‌ها، موانع و چالش‌هایی هستن که مسیر قهرمانیت رو می‌سازن. این دیدگاه خیلی جالب و تحسین‌برانگیزه؛ اما نتایجش اونقدرام به نفع ما بر نمی‌گردن.
وقتی فکر می‌کنی همه ما کاملا تحت اختیار والا و خداگونه عمل می‌کنیم، پس نتیجه می‌گیری که تمام آدم‌هایی که بهت به طریقی ظلم کردن هم از عمل خودشون آگاه و بنا به تصمیم شرورانه و ضدانسانیشون بوده که چنین امری رو روا دونستن. فکر می‌کنی هرجایی که شکست خوردی، این شکست مستقیما به "شخص تو" برمی‌گرده و باید برای دفاع از خودت کار بکنی. فکر می‌کنی برای تمام کم‌کاری‌هات مقصری و همیشه باید بهترین تصمیم رو بگیری. این در حالیه که اثر محیط روی رفتار و فکر ماها خیلی خیلی بزرگه؛ اگه نگیم اون برای ما تصمیم می‌گیره. در واقع، آدمیزاد اونقدرام هوشمند نیست. ما همه یه مشت ان‌پی‌سی هستیم و اینم زمینه و زمانمونه. این مدلی فکر کردن آدم رو توی زندگی کردن راحت‌تر می‌ذاره.
وقتی سیزده چهاره ساله بودم، دوست داشتم تحلیل موزیک ویدئوها رو بخونم. از بین تمام چیزهایی که خوندم و دیدم، فقط یکی رو خوب یادم مونده. شاید چون شکمو هستم. یه صحنه از آدمی که توی کلی شکلات اسنیکرز دراز کشیده و حال خوبی نداره. می‌گفتن می‌خواد بگه عشق مثل شیرینی و شکلات می‌مونه. خوب و وسوسه‌انگیزه، اما تا به خودت بیای می‌بینی کار از کار گذشته و هزار و یک بلا سر بدنت اومده.
خدا می‌دونه که من هیچوقت دلم نمی‌خواست شیش هفت سال بعدش بشینم اینجا و بنویسم که این همه‌اش نیست. عشق شیرینه، گاهی فکر می‌کنی تمام طعم زندگیته. فقط کافیه روی زبونت بشینه تا فکر کنی دیگه هیچ خوراکی توی دنیا نیست که ارزش امتحان کردن رو داشته باشه. اما بین دنیایی که فقط توی شکلات اسنکیرز باشه و دنیایی که توش همه چیز جز شیرینی باشه ما باید کدوم رو انتخاب کنیم؟ آیا اینجا اصلا بحث انتخاب مطرحه؟
اگر بود، من مجبور شدم دومی رو انتخاب کنم. گاهی حس می‌کنی غذا خوردن بدون اینکه دهنت رو از طعم‌های خوشایند پر کنی هیچ فایده‌ای نداره. اما اگه بخوای رژیمی بگیری که چیزی جز شکلات توش نباشه، خیلی زود می‌میری.
من این تابستون کلی کار رو شروع کردم. ما همیشه موقع شروع کردن افتضاحیم؛ فقط گاهی می‌فهمیمش و گاهی نه. فرق کارهایی که امسال کردم این بود که از مهارت و استعداد نداشتنم حسابی آگاه بودم. داستان می‌نوشتم و می‌دونستم که در واقع دارم چندتا کلمه بی‌ربط و بی‌معنی رو بهم می‌چسبونم، پیج زدم و خوب می‌دونم که همچین مهارتی توی پست زدن ندارم، نشستم تاریح اسطوره خوندم و خیلی زود فهمیدم این چیزا بهم نیومده، موسیقی رو شروع کردم و دیدم اونقدری توش بدم که فعلا و با این همه دغدغه لذتی هم ازش نمی‌برم؛ درباره سینما خوندم و فهمیدم اونقدرام حوصله ندارم. اما دیدی چی شد؟ نمردم. از بد بودن توی کاری نمردم. برعکس، الان یه چارچوب کلی از هرکدوم از این کارها دستم اومده، می‌دونم که چه موقعی می‌تونم سراغشون برم و اینبار باید قبل از راهی سفر شدن چه چیزهایی رو توی کوله‌ام آماده کنم.
من همیشه فکر می‌کردم که منطقی و بهترین تصمیمات ممکن رو گرفتم و اگر دنیا داره برام کار نمی‌کنه واسه اینه که سیاه‌بختم (به قول محلی‌های شهرمون توکم سیاهه!) که من همه جوانب رو در نظر گرفتم و نتیجه‌ای که حاصل شده وحی منزله. اینبار به خودم جرعت دادم یکبار دیگه باورهایی که خودم بهشون رسیده بودم رو زیر سوال ببرم؛ و در کمال تعجب فهمیدم که اونقدری احمق بودم که حتی نسبت به حماقتم هم احمقانه غافل بودم.
این تابستون درباره فرایند فکر کردن هم خوندم، دیدم که چطور غذایی که ناهار خورده بودم هم می‌تونسته جزو فاکتورهای اثرگذار در روزهایی بوده باشه که برای زندگیم تصمیمات بزرگ گرفتم. وقتی یک کاری رو یکسال جدی انجام دادم و بعد دیدم که چقدر مضحک و پرت و پلا بوده عصبانی نشدم؛ فقط خندیدم. از ناباوری. الان دارم سعی می‌کنم بیشتر کمک بگیرم؛ تصمیماتم رو چند بار و از جوانب مختلف چک بکنم و اصولی که توی کتابا خوندم رو هم روشون پیاده کنم. و مهم‌تر از همه، با وجود همه این‌ها بازهم بدونم که ممکنه اشتباهات فاحشی کرده باشم. به نظرم اینکه مثل بولدوزر بکنی و سمت هدفت بری (نمی‌دونم توی فارسی هم از این عبارت استفاده میشه یا نه. اگه غریبه، من رو ببخشید) اونقدرام ایده خوبی نیست، وقتی هدفت باعث میشه یک پا روی زمین و یک پا در آسمون بمونی. بهتره که شکاک و آروم‌تر باشم.
این تابستون شروع کردم به قهوه دم کردن. قهوه گلد دیگه داشت معده‌ام رو به لقای الهی می‌پیونداند. یک روز درمیون هرچقدر زیرش رو کم و زیاد می‌کردم قهوه‌ام بالا نمی‌اومد. فکر می‌کردم یک فاکتور شانس و آمار و احتمال این وسط دخیله. حالا فهمیدم فقط زیادی توی اون قیفه قهوه می‌ریختم. فکر نکنم کسی به احمقی من وجود داشته باشه که این نکته به دردش بخوره؛ ولی خب.
من تجربه شکست‌های زیادی رو توی دوستی‌هام داشتم. دوست‌هایی که یک‌هو فراموشم کردن و دوست‌هایی که بدون اینکه من تقصیری داشته باشم رهام کردن. اونم به شیوه نه چندان بزرگسالانه‌ای. یعنی خب، دعوا کردیم و لج و قهر. باهام دعوا شد و لج و قهر. فکر کنم این مسئله ارزش دوستی رو توی چشم من خیلی آورد پایین. با اینکه با آدم‌ها می‌گفتم و می‌خندیدم اما ته دلم منتظر دور انداخته شدن بودم. می‌گفتم این آدم‌ها مال الان و این موقعیتن. دلیلی نداره که بهشون دل ببندم یا بخوام روشون حسابی باز کنم.
اما یک آدم بخصوص، اون لذتی که خیلی وقت بود از دستش داده بودم رو بهم برگردوند. دوباره یادم اومد که چقدر تعلق داشتن لذت بخشه، چقدر باهم بودن کارها رو آسون می‌کنه، چقدر خودافشایی و بودن کنار کسایی که باعث می‌شن نیازی به سانسور کردن خودت نداشته باشی به شناختن و رشد آدم کمک می‌کنه. اینکه کسی باشه که وقتی یه اشتباهی می‌کنی براش ویس بفرستی و مجبورش کنی بهت حق بده درحالی که جفتتون می‌دونید پر واضح مقصر کی بوده. البته من مهارت‌های اجتماعی خوبی ندارم؛ ممکنه بازهم نتونم خیلی دوست نزدیکی برای خودم جور کنم. اما دونستن اینکه چنین شگفتی‌ای توی دنیا هست؛ لذت بخشه.
من واقعا هیچ تفریح و سرگرمی درست حسابی نداشتم. این آخریا واسه وزن کم کردن تصمیم گرفتم یکم راه برم. پرسه بزنم توی شهر. سر ظهر و وقتی کسی جز خودم و گربه‌های خیابونی تصمیم به زیر آفتاب بودن نگرفته. (نگران نباشید، ما تو کوهیم) می‌رفتم و الکی هی پرسه میزدم. راستش طوری نیست که بگم بهش علاقه خاصی نشون دادم و تجربه شگفت‌انگیزی بود. اما خب، اینم یه سرگرمیه که به حس زنده بودن آدم کمک می‌کنه. اگه هوا پاک باشه، امتحان کردنش ضرری نداره.
و درباره مدیتیشن، من هنوزم خیلی خوب انجامش نمی‌دم و نمی‌دونم دقیقا چی هست. اما خب، بارهایی که به زعم خودم امتحانش کردم بهم کمک کرده. خصوصا توی مواقعی که نگرانی زیاد داشتم و خیلی برانگیخته بودم (به عنوان صاحب پیشینه در بیش‌فعالی) به بهتر شدنم کمک کرده. فکر کنم اینم یه مهارته که یاد گرفتنش سرگرم‌کنندست. هیچی نباشه.
یه باور کهنه توی من بود که اگه کاری رو الان انجام ندی دیگه فایده نداره. که اگه واقعا چیزی رو میخوای باید از همین امروز براش تلاش کنی؛ وگرنه دیر میشه و عقب میافتی. حتی اگه روزی ده دقیقه باشه، باید از همون روزی که تصمیم گرفتی بخوایش بخش جدانشدنی از زندگیت باشه. امیدوارم ندونید که این ذهنیت چقدر زندگی من رو آشفته و سخت کرد. روزهام شده بودن توپ چهل تیکه، توی هیچ چیزی پیشرفت قابل ملاحظه‌ای نداشتم و دایره کسایی که باید خودم رو باهاشون مقایسه می‌کردم سر به فلک کشیده بود. تقریبا پیش نمی‌اومد که برنامم رو تموم کنم، احساس ناکافی بودن داشتم و همیشه خدا فکرم پی آینده بود.
این تابستون سعی کردم با مفهوم "بعدا میرم سراغش" دوست‌تر بشم. با کارهای خیلی کوچیک شروع کردم و به مسیر کلی زندگیم رسوندم. حالا فهمیدم ایرادی نداره که یه سری کار جالب رو بذاری واسه وقتی که شرایطش مهیاتر باشه، اینکه یه سری کار جدی و بایدی رو هم بذاری بعد از کارهای جدی و بایدی‌تر. کسی دنبالت نکرده و حتی اگه بمیری هم، اون دنیا مدرک‌هات به کارت نمیان.
اینم از آخریش. فکر کنم یه جورایی با بالایی یکیه پس خیلی توضیح نمی‌دم. به نظرم اگه یک چیز رو پیدا کنی، که هم ممکن باشه و هم مناسب دیگه لازم نیست بابت غرق شدن درش عذاب وجدان داشته باشی، اینکه بیرون نیای و گزینه‌های دیگه رو نبینی هیچ ایرادی نداره. اینکه چندتا جنبه از شخصیتت مستقیما روی عملکرد اصلی فعلیت منعکس نشن و صرفا فعالی متفرقه حساب بشن ایرادی نداره. اگه بخوای همه چیز باشی هیچ چیزی نمی‌شی؛ اگه میخوای یه چیزی بشی باید بخوای یه چیز بشی!
فکر کردید تموم شد؟ نخیرم. تابلوی افتخارات مونده هنوز!
بالاخره به خودم جرعت دادم و زبان ژاپنی رو شروع کردم: این چهارمین بار از دوازده سالگیه. همیشه یه جوری میزدم زیرش. الان هم دارم با بدترین شیوه‌ای که توی دنیا ممکنه شناخته نشده باشه یاد می‌گیرم. اما به خودم قول دادم هیچ جوره ولش نکنم.
تونستم شاخه تخصصیم رو (با احتمال هشتاد درصد) پیدا کنم: خیلی نگرانم. می‌ترسم اینم اشتباه باشه. که از پسش برنیام. یه جورایی همیشه جلوی چشمم بود اما کل دنیا رو گشتم تا دوباره بهش رسیدم.
ده کیلو وزن کم کردم: با ترکیب فست، حذف قند و پیاده‌روی. باید بازم انجامش بدم.
یه پیج اینستاگرام زدم: من اصلا این برنامه رو نصب نداشتم و یه جورایی باهاش غریبه بودم. اما به نظرم جالبه که یک سری مخاطب داشته باشی. میتونی پزش رو بدی.
جلد پنجم اسکرپ‌بوکم رو شروع کردم: سه جلد اول هرکدوم توی یکسال تموم شدن. اما این آخری دو سالو خرده‌ای طول کشید تا به صفحه آخرش برسه. چون خیلی به نوشتن راغب نبودم. حسرت می‌خورم و به نظرم حیف بوده. کلی از روزهای مهم زندگیم رو از دست دادم و حالا از خیلی اتفاقات سر در نمیارم. اما الان دوباره دارم به خوبی سابق مینویسم. شاید حتی بهتر.
بالاخره رسیدم به سطحی از کره‌ای که آرزوم بود: تقریبا پنج سالی می‌گذره و یه جورایی خیلی از بابتش خوشحالم. هنوز کلی راه واسه رفتن هست، اما هی! ما اینجاییم.
چندتا داستان نوشتم: بالاتر هم گفتم. خوب نبودن. افتضاح بودن یه جورایی. خصوصا هرچی به آخرشون نزدیک‌تر می‌شد. اما تجربه جالبی بود.
بالاخره فهمیدم چه مدل کتابایی رو باید بخونم: البته توی حوزه تخصصی. هنوز توی ژانرهای رمان گیرم و فکر کنم خوبش هم همینه که هیچوقت نفهمیم و به گشتن ادامه بدیم.
نفرتم رو: این اولیش شد چون تا مدت‌ها نفرت بزرگترین موتور انگیزاننده من بود. متنفر بودم؛ از خونه، شهرم، اوضاعم، سیاستمدارها، بسیاری از آدم‌ها و... این روزا خیلی نرم‌تر شدم. از اثرات کهولت سنه. یه جورایی فکر می‌کنم چیزای زیادی واسه از دست دادن دارم و این من رو می‌ترسونه. اینکه انقدر راحت متنفر نمی‌شم به نوبه خودش ترسناکه.
عشق بی‌قید و شرطم رو: من اعضای خانوادم رو خیلی دوست داشتم. بدون اینکه اصلا بدونم چرا. اما امسال و به خاطر اختلافات جبهه‌ای که بینمون پیش اومد انگار دیگه نمی‌تونم به اون سادگی بهشون دل ببندم. یه شیشه افتاده بینمون و حالا حالاها طول می‌کشه که برداشته بشه، اگه ممکن باشه.
مخاطب خاصم رو: آدمی که فکر می‌کردم نور و رسالت زندگی منه رو از دست دادم. فقط چون بهم نمی‌خوردیم. آدمی که رویاهای من، دین و اعتقادات من، گروه اجتماعی من، تصورم از خودم، جایگاهم توی نظر مردم و مهم‌تر از همه دیدگاهم نسبت به خوشحال رو تغییر داد رو از دست دادم فقط چون دنیا نامهربون بود و ما به قدر کافی براش قوی نبودیم. شایدم من.
معصومیتم رو: من آدم بدی شدم. این انقدر واضحه که حتی نیاز به دلیل آوردن برای خودم ندارم. دیگه یه قهرمان نیستم؛ در بهترین حالت یه کاراکتر خاکستریم. نتونستم برای این جهان کاری بکنم و حداقل فعلا، چشمام رو بستم.
به طور کلی فکر کنم یکم بزرگ شدم . این خبر خوبیه واسه آدمی که توی نوجوونیش نتونسته خیلی سازگار باشه.
