ساعت نه و هفده دقیقه صبحه و ه آخر صبح داره به من سیگنال میده تا بقیه متن رو هم به همین زبون محاوره پیش ببرم. اما وقتی با زبون گفتار مینویسی، پیچوندن منظورت و لفافهبستن سخت میشه. دیگه نمیتونی از استعارهها و صرف افعال عتیقه و کمآشناتر استفاده کنی تا، کمتر از چیزی که هستی به نظر بیای. کمتر بیمسئولیت، کمتر جوون، کمتر نادون، کمتر مضحک و کمتر آدم.
هوا هم سرده و هم سرد نیست. سرده اما مهربونه. سرده اما پذیراست. بهت اجازه میده که چند دقیقهای رو بیرون بشینی و با احساس سوز کمرنگ روی پوستت بودن رو لمس کنی. انگار سبکتر و متراکمتره. این دوتا متضاد هم حساب میشن؟ هیچ ایدهای ندارم.

من دارم این متن رو مینویسم تا عذاب وجدان خودم رو کم کنم. که بگم این مدت تنبلی کردن! برام یه حاصلی داشته. همین نشون میده که عاطل، باطل و بیحاصل بوده. شایدم دارم مینویسمش تا نوشته باشمش. خودم میدونم که قلمم توی اوج خودش نیست، حتی یادم نمیاد آخرین باری که یه متن فارسی پیوسته رو خوندم کی بوده. شایدم دارم مینویمسش تا به یه آدمی که نمیدونم کی باشه و کجا باشه یه درس بدم؛ شایدم فقط یه پیشنهاد. احتمالا به خود هفده سالهام.
خیلی برام عجیبه. ذات و بافت آدمیزاد برام عجیبه. چطور طی کمتر از سه سال کارم به اینجا کشید. از آدمی که جز یک دانشگاه و یک رشته و یک کشور خاص و بعدش هم یک عنوان شغلی و یک شهر خاص و یک شرکت خاص نمیخواست و از این بابت که میدید داره توی قدم اول رسیدن بهشون ناموفق عمل میکنه نتیجه میگرفت که لیاقت زنده موندن رو نداره؛ از آدمی که اگر لحظهای از عمرش رو کاری رو میکرد که نتیجه روشن و واضح و مستقیمش نمیشد خیالی که توی سرش داشت عذاب وجدان زیر دلش میزد و تا حدی خودش رو توی این آدم حل کرده بود که توی آیینه هم چیزی جز یه پارچه شکست و بیعقلی نمیدید تبدیل شدم به کسی که نشسته یه گوشه میز کافه، کنار آدمهای اکثرا غریبه، صدای آهنگ گوشهاش و بوی نیکوتینِ اطراف مجرای تنفسیش رو پر کرده، میدونه قرار نیست به برنامه خوابش برسه، میدونه که الان به جای سالن مطالعه اینجاست و با همه اینا پیش خودش فکر میکنه "حالا اگه دیگه اینم نشد فوقش یه دکتری هم میخونم خب." و تمام وجودش از وحشت نرسیدن و دیر شدن لبریز نمیشه.

فکر کنم تا قبل از اینها همهوقت احساس خودمتفاوتبینی خاصی رو با خودم اینور و اونور میکردم. که نه! آدمهایی که دنبال خوشگذرونین با من فرق دارن، اونا خیالشون از آینده راحته و به اندازه من موقع نرسیدنها از هم نمیپاشن. که نه، آدمهایی که هرکاری دم دستشون باشه رو انجام میدن شخصیتهای سازگار و کمتر سختگیری دارن و من هیچرقمه نمیتونم یکیشون باشم. که نه، من روحیه هنری دارم و اگه کاری که انجام میدم توش عدد داشته باشه قراره پژمرده بشم و بمیرم. که من خاص متولد شدم، رویای خاصی دارم، مثل بقیه آدمها نیستم و نمیتونم طوری زندگی کنم که اونها.
فکر میکردم رنجها و ظلمهایی که ما در طول زندگی میببینیم باید معنایی فراتر از صرف درد و بیعدالتی داشته باشن. که وقتی سختیهایی که از سر میگذرونی بیشتر از میانگین آدمهاست پس آدم خاصی میشی، مسئولیت خاصی داری و دیگه نباید خودت رو با بقیه یکی بدونی. که اگه قرار بود عادی زندگی کنی هیچوقت اون اتفاقها برات نمیافتادن.
یه سوال بیجواب دارم. اونم اینه که دنیا دقیقا چطور کار میکنه؟ چرا وقتی یک چیزی رو از صمیم قلب میخوای به جز محنت و درد انتظار و عطش چیزی بهت نمیرسه و وقتی که بیخیالش میشی تازه انگار راه جلوی چشمت باز میشه؟ چرا رویاها چیزی جر سراب بیپایان به نظر نمیان و چرا همه چیز انقدر سخت و آسونه؟ چرا در نهایت شبیه کسی میشیم که فکر میکردیم خیلی با ما متفاوته؟ که از ما کمتر میفهمه؟

جونم براتون بگه، این مدت رو بیهدف زندگی کردم. به همه وسوسههای شیطان با روی خوش آره گفتم و رو به ندای وجدان و آیندهنگریم هم زبون درآوردم. سعی کردم کمتر بخوامش. که کمتر جدیش بگیرم. که فکر نکنم واقعا هر ثانیه میتونه من رو به تقدیر نزدیک یا ازش دور کنه. که ببینم انجام ندادن وظایف و قدم برنداشتن به سمت رویاها قرار نیست کسی رو بکشه. که آره گفتن به کاری که یکم خارج از مسیریه که توی ذهنت باجزئیات نود و نه درصدی از دیروز، امروز و فردات ساختی، میتونه در واقع یک قدم برای رها و بزرگتر شدن باشه. رهای عزیزم.
من همیشه فکر میکردم خیلی آدم خاص و متفاوتی هستم. از اینکه چیزی رو دوست داشته باشم که بقیه، خوشم نمیاومد. از اینکه چیزی رو باور داشته باشم که در یک قالب منسجمه هم. از عضو بودن توی کامیونیتیها متنفر بودم، از جناح داشتن. ولی این وسواس صرفا تو رو یه بازمانده میکنه. اینجا باز تقریبا مترداف عقبه.
سلیقه شخصی باید ساخته بشه، نه انتخاب. باید واقعا زندگی کنی. باید تجربه کنی. باید ببینی و بشنوی و فکر کنی و حضور داشته باشی. اگه میخوای تو این دنیا (تهران برای یک دختر بیست ساله شهرستانی مستعد رواننژدی!) زنده بمونی باید یکم کمتر سخت بگیری. یکم کمتر دنبال بهرهوری صدردرصدی باشی. یکم کمتر خودت رو توی عطر رویاها غرق کنی. باید چیزهای کوچیکتری بخوای. چیزایی هم قد خودت.

شونزده ساله که بودم فکر میکردم همه چیزهای ازآن خودم رو دارم. سلیقهام، استایلم، خانوادهام، شغل و مسیرم، قلمم، شخصیتم. اما حالا فکر میکنم که هیچ چیزی ندارم و این در واقع خیلی خوبه. حالا من برهنه از هر چیزی هستم، برهنه از آز، برهنه از ترجیح، برهنه از رویا، برهنه از تمنا. پوشیده از بودن.