این یه کوتاه نوشتست. به رسم هر شب کانال تلگرام. اینبار چون اولین شبیه که هزار نفر شدیم، ترجیح دادم اینجا بنویسمش تا بتونم بهتر بهش فکر کنم.
صبح یه سوز خیلی کوچیک اومد و روی دلم نشست. بعد کمکم خودش رو به خورد تن و روحم داد. باعث شد با یکی از کاراکترهای ویژهای که این روزا تو دانشگاه آنلاک کردم یکی از کلاسهای وحشتناکمون رو غیبت کنیم و بشینیم توی چمنها. حسش مثل همیشهایت، فکر کنم این تنها چیزیه که هیچوقت عوض نمیشه. اولش ته دلت خالی میشه، بعد اون جای خالی با مه تاریک و غلیظ پر میشه، توی مرحله بعدی هم سرت به کار میافته و سعی میکنه تا برای احوالاتت "دلیل" پیدا کنه. دلایل از سردی هوا شروع میشن و به قبل تولدت میرسن.
نشستم و اجازه دادم چشمام یکمی خودشون رو بشورن. اما هوا خیلی خوب بود. نشستم و اجازه دادم که فکرها روی سرم بریزن؛ که امیدم بازهم سوسو بزنه و رو به خاموشی بره؛ اما هوا، خیلی خوب بود.
به این فکر کردم که چرا من انقدر زود دل میبندم، اتفاقی بی میل و اختیار من توی روزمرهام جا باز میکنه و من اونقدری بهش دلبسته میشم که فکر کنم قبل از اون زندگیم معنایی نداشته. اتفاق بیمیل و اختیار میره و من فکر میکنم که از حالا به بعد زندگیم معنایی نداره.
اما عزیز من، رسم روزگار همینه. خوبی زنده بودن اینه که همیشه میتونی خودت رو توی کارها غرق کنی، حتی وقتی که دقیقا نمیدونی انتهای این عمق به کجا میرسه. خوبی داشتن ساید-کوئستهای زیاد اینه که با خودت میگی "فعلا این گرامر رو بخونم؛ بعدش میفهمم که دلیل بدنیا اومدنم چی بوده." که شاید تکالیف تموم نشدنی مالی و اقتصاد یه جور نعمت باشن.
شاید درستش هم همین باشه، که برای یه لحظه به اینکه چرا روی زمینم و اینکه کجای بازی ایستادم و کدوم قدمم اشتباه بوده و اینکه "تهش" دقیقا قراره چی بشه فکر نکنم. به اینکه فکر کنم همیشه باید تصمیمات بزرگ بگیرم. شاید خیلی روزا، تصمیمی که قراره حال من رو خوب کنه، تصمیم بین هایبای آلبالو و قهوه باشه؛ و بهترین کاری که میتونم در حق خودم بکنم، درست کردن یه ماگ چای.
