میدونی..الان ساعت حدود دوازده شبه و به سرم زد یه چیزی بنویسم..چیزی که شاید چندان هم مربوط و مهم نباشه...
اما یاد خاطراتم افتادم...
خاطراتی که از خودم توی فضای مجازی ساخته بودم...
جایی نارملا ۱۶ ساله از تهران...
جایی دانیال ۱۵ ساله از بوشهر..
و در جایی دیگر سارا هفده ساله بودم...
همیشه میترسیدم...
از اینکه قضاوت بشم..
از اینکه کافی نباشم...
از اینکه شاید کسی اون چیزی که واقعا هستم رو نخواد!
اما میدونید چیه...زمان گذشت..گذشت و گذشت تا به این نتیجه رسیدم که خودم مشکلی ندارم..کمبود ندارم...کافیم...
نیازی نیست برای اثبات وجود داشتنم خودم رو به اسامی متفرقه بچسبونم..لازم نیست که کسی جز خودم باشم تا بتونم خودم باشم...
میدونید...ای کاش همه بفهمیم...
ما به نقاب نیاز نداریم...
چهره خودمون زیباترین نقابیه که میتونیم به صورت داشته باشیم...
و تنها نقابیه که میتونه ما رو به درخشش برسونه...
ای کاش ما رو بر اساس عقایدمون قضاوت کنند..نه سن ، جنسیت ، اسم و حتی محل تولد...
(وی از شدت سردرگمی و خسته کی دیگر چیزی برای نوشتن به ذهنش نمیرسد...پس وقتتان خوش)