دوست داشتن خوبه،خیلی خوب،اما اگه زیاد بشه،منظورم اینه که اگه بیش از حدش زیاد بشه میتونه بد باشه خیلی بد.
همین جمله ساده،جمله ای که اگه چند وقت پیش بهش رسیده بودم شاید امروز چیزای بیشتری واسه از دست دادن داشتم،
عشق زیاد از حد به هر چیزی باعث میشه بیشتر از مرزهای تعیین شده ازش بخوای،شاید اون چیز رو کنار خودت داشته باشی،شایدم توی مسیرش قدم برداری. اینا مهم نیست،مهم اینه که وقتی تشنگی و عشقت به هر چیزی زیاد شد،هیچوقت ازش سیراب نمیشی،همیشه حس میکنی یه چیزی،یه جایی کمه و این باعث میشه برای پیدا کردن حفره و پر کردنش بیش از حد فکر کنی،این بیش از حد فکر کردن هیچوقت چیز خوبی نبوده،حجم افکار زیاد تمرکز رو کم میکنه و باعث میشه منطق و بینش حقیقیت هم یه جایی لا به لای این سیل عظیم گم بشه،و حالا تو میمونی و تصمیم های غیرمنطقی ای که هر لحظه بیشتر به خودت و طرف مقابلت آسیب میزنن،

شاید نیاز باشه مثال ساده تری بزنم،بیماری های خودایمنی..
بدنت تورو دوست داره و تمام تلاشش رو میزاره تا ازت محافظت کنه،شاید گاهی بلغزه و برای مدت کوتاهی تسلطش رو از دست بده اما در کل موفقه.
امان از روزی که حس کنه یه جای کارش کم گذاشته،میگرده و توی بدن اشکالی نمیبینه،اما همچنان در تصورش یه چیزی میلنگه،پس خودش رو آماده میکنه تا باهاش رو به رو بشه،
تلاشش رو میزاره برای برطرف کردن احتیاجی که نیست،حمله میکنه به ارگان های بدن،اون کور شده،دیگه چیزی نمیبینه..فقط و فقط میخواد وظیفش رو انجام بده،کم کم اینکار جزوی از وظیفش میشه و اون هیچوقت نمیبینه که بدن روز به روز تحلیل میره و ضعیف میشه،حتی شایدم بفهمه مشکلی هست اما به گمون خودش داره وظیفش رو انجام میده،پس علتش رو واگذار میکنه به دیگری نامعلومی و به کار خودش ادامه میده...
جهان پیرامونمون هم همینه،معشوق تو میتونه هر چیزی باشه،یه شی،یه هدف،یه کتاب،یه انسان یا هر چیز دیگه ای،دوستش داشته باش
اما بدون اگه بخوای بیش از سهمت برداری خب،
اون شی کم کم جذابیتش رو برات از دست میده
هدفت طاقت فرسا تر از آستانه تحملت به نظر میاد
کتاب مورد علاقت تکراری میشه
و آدما هم بعد از اینکه همه جهانشون رو فتح کردی و فتحت کردن ازت خسته میشن!
پس دوستش داشته باش اما نه زیاد از حدش...