"چند صباحی است که گمان میکنم دچار جنون چای کیسهای شدهام؛ بدین سان که متواترا حواسم میرود پی چای کیسهایها و بخشی از وجودم عاجزانه تقاضا میکند تا همه رنگها و اشکال و اسانسهایش را بخرم و انبار کنم." این حرفها را دوستم زد، قطعا نه با این ادبیات، شب پیش و در سوپرمارکتی خوابگاه. من هم جواب دادم که "نگران نباش. از عوارض جانبی زندگی خوابگاهی است."
اول صبح و وقتی که داشتم لباسم را اتو میکردم (زیراتویی نداریم. لباسم را روی زیرانداز پهن میکنم و نتیجتا همیشه چروک است. کاش میشد -استیکینوت-ی به خودم بچسبانم و رویش این اعلامیه و اخبار مهم را بنویسم تا همه آحاد بفهمند که من نه تنبل، بلکه بی زیراتویی هستم) (برگردید اول جمله را بخوانید و بعد دو پرانتز را رد کنید تا ساخت جمله روان شود) (استادم یکبار من را دقیقا برای اینکه نمیتوانستم تو و بیرون پرانتز را مجزا کنم دست انداخت/شد سه پرانتز) این حرف دوستم یادم آمد و دیدم چقدر بامزه میشود اگر متنی بنویسم و این را عنوانش کنم. اینطور شد که اکنون، در زنگ استراحت بین دو کلاسم، در سایت دانشکده نشستهام و به جای ژاپنی خواندن، با کیبوردی که انگار اماس دارد از بس که تک تک حروفش خشک و تونرو هستند، دست به دعا برده و خداوند منان را التماس میکنم که سر و ته قصه به خودی خود بهم بافته شود.
جانم برایتان بگوید که امروز عصر نوبت روانپزشکی دارم، بار آخر همین عیدیها بود که در شهر خودمان مراجعه کرده و دارویی گرفتم که اصلا یادم نمیآید چه بود، اما به طور کلی در استان ما پیدا نمیشد و دایی بیچارهام را (که سر قرار عشق و عاشقی بود) روانه داروخانهها کردم. راستش به گمانم من به نوبهای جنون داروی اعصاب و روان داشته باشم. تا کنون برای بیش از شش مدل داروی آرامبخش و خوابآور، دو مدل دارو تثبیت خلق، یک مدل داروی افسردگی و سه مدل داروی بیشفعالی نسخه گرفتهام. شاید با خودتان فکر کنید "طفلکی حالش خیلی خراب است"، باید بگویم که تنها مشکل من این است که وقتی خیلی دغدغه دارم (مثلا کنکوری، امتحاناتی، آزمونهای زبانی، ددلاین تکلیفی چیزی در کار است) و از طرفی هم سر و صدا میآید؛ خوابم نمیبرد.
همهاش همین است. اما دوست دارم خودم را موش آزمایشگاهی پزشک کنم و هر حدسی که زد بر آن صحه بگذارم تا ببینم این مرداب شیمیایی تا کجا پیش میرود. شاید هم دارم پزشک را بازی میدهم. نمیدانم. جوانتر که بودم گمان میکردم اختلالات روانی خیلی "باحال" باشند. به روشنی به خاطر دارم که وقتی اولین روانشناس عمرم از من پرسید که "چرا رفتار نابههنجار نشان میدهم" گفته بودم که "چون میبینم همه یه جوری خاصن و منم میخوام یه جوری خاص باشم." اما رفته رفته که عدد سنم بالا میرود و عقلم سرجایش میآید، میفهمم که تمام خواسته من از زندگی این است که به هیچ طریق و وجهی من الوجوه هیچ ویژگی بارز و خاص و شگفتآور و باحال و کول و شناسندهای نداشته باشم.
این روزها میخواهم فقط وجود داشته باشم، به اموراتم برسم و صبحم را شب کنم. بیآنکه فکری به سرم بزند که حاوی نبوغ یا احساسی به دلم بزند که حاوی دگرسانی باشد. اخیرا به جای جنون دارویی، انگار نوعی جنون آرامش گرفته باشم؛ میخواهم خودم را به آرامش زنجیر کنم و هر طوری که شده و از هر رنگ و شکلی آن را به خودم بخورانم. پیامهای ناشناسم را (که تعدادشان انصافا زیاد است) نمیخوانم، موسیقی گوش نمیدهم، سریال نمیبینم، سعی میکنم شکر و کافئین کمتری بخورم، شبها مدیتیشن کنم، تکالیفم را برای لحظه آخر نیندازم و از همه مهمتر، خودم را در دام اما و اگرهای هیجانانگیز نیندازم. سادهتر بگویم، دیگر امیدی نداشته باشم که من کوچک و تنها، به خودی خود و با چندتا تکه کاغذ و پیدیاف بتوانم خودم را از سرنوشتی که با بندناف در دلم جا شده پتی کنم.
هرچند هنوز هم سر و گوشم میجنبد، به رویاها فکر میکنم، به عشق، به روایت، به هنر و به آنچه ورای آسمانهاست؛ اما خودم را خیلی پایین آوردهام. انقدری که اگر بیافتم نهایتا دست و پایی زخمی شود. هیجانی ندارد. اما سقوطی هم در کار نیست. چند روزی را اینطور زندگی کنم تا ببینم کار به کجاها میکشد. یازده دقیقه از شروع کلاسم گذشته است. شد دوازده. زود سر و تهش را هم میآورم. امروز را هم میخواهم برم روانپزشک تا تشخیص مدنظرم را از او بگیرم. میخواهم بشنوم که "تو چیزیت نیست و همه اینا طبیعیه. کمتر قهوه بخور و بیشتر ورزش کن" امیدوارم برنامههایم شکست نخورد.

پی نوشت: تشخیص مدنظرم رو گرفتم.