
باز هم روی صندلی ام مینشینم و دفتر رنگ و رو رفته ام را باز میکنم کمی از چای درون فنجانم می نوشم و قلمم را در دست میگیرم،در دنیای خیالاتم به این می اندیشم که این بار چه بلایی بر سر تیم پنج نفره داستانم بیاورم و چه آموزه جدیدی در دامانشان بیندازم!
بعد از کمی فکر کردن به نتیجه می رسم و با جان و دل می نویسم می نویسم برای هیچ کس!
آری هیچکس قرار نیست نگاهش به این نوشته های خرچنگ غورباقه من بیافتد!
خودم هم می دانم نه هزینه و اعتماد به نفس تالیف و چاپ کردنشان را دارم و نه حس و حال تایپ کردنشان را....
اما نمی دانم،نمی دانم که چرا هنوز هم می نویسم...
شاید برای دل خودم...
شاید برای جلوه دادن به زندگی بی رنگ و رویم...
و شاید هم در اعماق قلبم ایمان دارم که یک روزی یک کسی پیدا می شود که نوشته هایم را بخواند و با شخصیت های زاده ذهنم هم دردی کند و شاید لبخندی کوچک هم بر لبش نقش ببندد
شاید هم...
نمی دانم!
اما می نویسم!
می نویسم و می نویسم بدون هیچ تایی
فقط می نویسم!
مثل اینکه سهم امروزم هم تمام شد!
باز هم دفتر کهنه ام را می بندم و درون کمدی پر از کتاب های رنگارنگ می گذارمش!
خودم هم می دانم روزی می رسد که این نوشته ها خاک می خورند و به فراموشی سپرده می شوند،می دانم یک روز دیگر کسی نمی داند که من هم داستانی نوشتم یکی بود و یکی نبود....
پس چرا می نویسم؟
نمی دانم!