خوابم میاد و به این فکر میکنم که من چقدر دنبال خودم توی چیزها میگردم. به آدمهایی که خودشون رو دارن حسودیم میشه. برای بودن باید وجود داشته باشی یا متمایز باشی؟ من یه جایی ته وجودم باور دارم که دومی درسته؛ دومی درسته و من ازش خالیم. برای همین اسم اینجا هم آتنای خالیه، (اشاره به کانال تلگرام) گاهی حس میکنم از هویت جز اسم چیزی ندارم.
آدم بیترجیحی هستم، توی مکالمات با خودم نظرم خیلی راحت عوض میشه، احساساتم سبکن و اگر جسمی نداشتم نمیدونم دقیقا چه چیزی ازم میموند. من مرکزیتی برای بودن ندارم، فقط هستم و گاهی فکر میکنم که شاید بین بودن و نبودن هم بیتفاوت باشم. برای همینه که دارم چنگ میزنم، چنگ میزنم به اشیا تا خودم رو توشون پیدا کنم. اگر چیزها دور هم جمع بشن، اسم وسط رو میداریم مرکز. من سعی میکنم "من" رو توی رشتهام پیدا کنم. توی دستاوردهام. توی آدمهایی که دوستشون دارم و عاشق بودنی که تجربه میکنم. توی موسیقی، توی کتاب، توی فن بودن. توی زبان، که اگه کلمات زیادی برای ابراز خودت بلد باشی شاید خودت هم پررنگتر بشی. تو نوشته هام؛ شاید اگه خیلی زیاد بنویسم صاحب قلم بشم. صاحب، اسم فاعله، باید وجود داشته باشی تا چیزی رو صاحب بشی.
من میخوام از دنیای اطرافم کمک بگیرم تا به وجود بیام، اما وقتی وجود نداری اطرافی هم نیست، دنیایی هم نیست. شاید برای همینه که نظرم انقدر زود عوض میشه. که هیچوقت مطمئن نیستم. که همیشه در حال پیدا کردن راهی برای فرارم.
اما شایدم داستان این نباشه. شاید همین سردرگمی نقطه مرکز منه. شاید دنیا به آدمهای "بیخود" هم نیاز داشته باشه. بیخود، بیخودی. فارسی زبان اعجاببرانگیزیه. نمیدونم چطور باید خودم رو خلاص کنم، چطور باید به تصمیم برسم، چطور باید هر دقیقه به اینکه "من دقیقا کی هستم؟" فکر نکنم. چطور باید دست از تصور کردن خودم توی تمام موقعیتها و با تمام شخصیتها بردارم و ببینم کدومش خوشحالم میکنه و کدومش ناراحت. کی میتونم دست از تعریف کردن خودم بردارم؟
اما خب، حداقلش میدونم. حداقلش میتونم دربارهاش کلمات رو سرهم کنم. شروع خوبیه و داره برای خوابیدن یکم دیروقت میشه.
