سلام. من زندهام. به عنوان اولین جملات بعد از ماههایی که برای من خیلی طولانی گذشت میخوام بگم که من زندهام. بارها و بارها تلاش کردم که چیزی بنویسم ولی نتونستم، نوشتم ولی کامل نشده. اینکه فضای آرامشی هم وجود نداره بیتاثیر نیست.
امروز و در این لحظه به عنوان جملاتی که قراره بار این پست رو از اعلام حیات صرف به چیزی که ارزش کلیک کردن رو داشته تغییر بده میخوام بگم که من خیلی از بابت من بودن خوشحالم. این روزها فهمیدم که خوشحالی در اون چیزی که همگان به دنبالش میدووند، در پول، در موفقیت، در ادامه تحصیل، شاید حتی در ازدواج موفق، در مهاجرت آسون و هزار و یک مثال دیگه نیست و بلکه در "من بودن" آدمهاست، به این معنی که خودت رو پیدا کنی و طوری که "تو" باید زندگی کنی. اینکه بدونی چه چیزهایی تو رو خوشحال میکنه و نترسی از اینکه همرنگ اکثریت نیستی. اینکه از بابت اینکه مسیری که فکر میکنی درست و معقوله رو نمیری عذاب وجدان و احساس خجالت نداشته باشی؛ خوشحالی در فرادستی که شاید در گذشته میدیدی و یا اونچه که در بیرون و برای جامعه ترسیم شده نیست، در اینه که چقدر بتونی زندگیت رو با چیزهایی که "برای تو" هستن تطبیق بدی.
علاوه بر اینها، به گمانم لازم به اضافه کردن این تبصره هم هست که بهترین نبودن و یا حتی اصلا خوب نبودن در مسئلهای هیچ جای ناراحتی و شرم نداره. خود من اخیرا شرم زیادی رو از این بابت متحمل شدم، که در جامعه و گروه کوچکی که من میزیستم نقاط قوتی داشتم که این روزها و با بزرگتر شدن دنیام دارم میفهمم که شاید حتی بتونم به عنوان نقاط ضعف خودم دسته بندیشون کنم. این موضوع در ابتدا بسیار و چه بسا خیلی بیشتر از این حرفها احساس ناکافی بودن رو به وجودم تزریق میکرد؛ ولی الان و در این لحظه دارم کم کم متوجه میشم که ما گاها نقاط قوت خودمون رو اشتباه برآورد میکنیم، شاید نقطه قوت من ریاضی نیست، پافشاری بر درک پیش از به کارگیریه، شاید نقطه ضعف من باهوش بودن نیست و توانایی متمرکز شدن بر روی موضوعاتیه که بهشون علاقه دارم. ورای اینها قابل توجهه که ما نیازمندیم تا همیشه به خودمون یادآوری کنیم که افرادی که اطراف ما برتری زیادی رو در موضوعاتی نسبت به ما دارند ما نیستند. این افراد نه از اون طبقه و جایگاه اجتماعیای که ما اومدیم اومدند و نه تجربیاتی رو که ما داریم دارند. احساساتی که فرصت تجربه کردنشون رو داشتیم شاید هرگز نچشیده باشند، آگاهی که ما کسب کردیم رو کسب نکردند، اهدافی که ما زندگیشون میکنیم رو زندگی نمیکنند و از همه مهمتر هرگز "ما" نبودند. پس اگر من بتونم "من" بودنم رو برای خودم بزرگترین دارایی و ارزشم توصیف کنم اون موقع احتماالا بسیاری از مسائل دیگه حتی برام مهم هم نخواهند بود چه بسا اینکه بهم آسیب هم بزنند.
ببخشید که متن با گویش معمول من متفاوته، اولش رو اینطور شروع کردم و مجبور شدم ادامه بدم.
به عنوان تصویر متن یک عکس از "مثلا" دانشکده من ببینید تا یک ربطی هم به نوع گذروندن این روزهام داشته باشه.
