تو زیبایی به اندازه تمام ستاره ها
به اندازه تمام دردهایی که کشیدی و به لب نیاوردی
به زیباییِ همان خنده تلخت؛
همان خندهای که با جمع کردن تکه های وجودت سر داده بودی.
میخندیدی به تمام دلشکستگی ها و قطار مصیبت ها.
تو زیبایی اگر هنوز عشق میورزی
اگر هنوز بعد آن همه تلخزبانی ها، لبانت شیرینی میدهند.
اگر هنوز بعد آن همه نیرنگ، روحت پاک و خالص مانده.
حماقت؟ نه! تو احمق یا ساده دل نیستی؛
خدا درونت زندگی میکند.
آن ها که احمق خطابت کردند طمع اژدهاگونه ای دارند؛ همان اژدهای ارباب حلقه ها.
و تو با خودِ طلا نه که با درخشانیِ طلا لذت میبری،
چرا که چشمانت گرانتر از طلا و یاقوت های زمینیست.
همیشه زیبا بمان که جهان به زیبادلانی چون تو نیاز دارد؛
تا بدرخشد.
تا زیبا بماند.
