
چون زمانی عاشقت بودم ، مرا دورم مکن
گر که حسم دانی ، امشب،اینچنین زورم مکن
غافلی از عشق خود در سینه ام ای نازنین
من که میگردم به دور شعله ات کورم نکن
عاشقی صد جلوه دارد بی گمان
جلوه ی عشقم ببین و زنده در گورم نکن
باورم کن من همینم ، این منم
بین مردم این منه تنهارو مشهورم نکن
من خداخواهم ولی تنها تو را خواهم گلم
تیشه را بر ریشه ی این قلب رنجورم نکن
با یه بوسه کام دل را آتشین کن دلبرم
تو نیازم هستی و با گریه مجبورم نکن .
شاعر : علیرضا خداخواه