استوار، خم شد. زخم های تنش بی حس و قلبش شکست. زاغ ها خبر آورده بودند؛ شاید هم نه.
خود آنها؛
هر حرکتی از آنها خبر وحشتناکی بود.
گویا جسمی بیجان شده بود. در همین نزدیکی هشداری بود از اینکه شاید او باشد. شکست خوردند. سیاهی سایه افکند. دیده هایش تار شد نه از اشک، نه از اندوه. فقط دیگر مغزش کششِ تحلیل نداشت. فقط میتوانست قلب را حرکت دهد و نگذارد فرد روی زمین سرد بیوفتد. اسلحه را سفت گرفته بود. انگار نفرت را میفشرد ولی گردنی یا نفسی برای خفه شدن نداشت. فقط میتوانست با آن به سمت سر خودش شلیک کند تا از دست این سیاهی و سردی شوم تکه های آهن خلاص شود.
ظرف آب خالی اش در سمت راستش و خاطرات همرزم هاش در جیب چپش بود. میتوانست آنها را به خانواده هایشان برساند؟
هر چه که بود هیچ بود. زمین آبادی نداشت. کسی را نمیدید. فقط خورشید میرفت و آسمان سیاه میشد و پرندگان به دور هیچ می چرخیدند و از صدای نحس خود لذت میبردند.
سرفهای خشک از تهِ گلویش برخاست، شاید نشانهای از بودن. صدایی نبود جز خراشیدن باد بر سطح آهن زنگزدهٔ تفنگ. اما ناگهان، در سکوتِ سیاهِ آن لحظه، چیزی لرزاندش؛ صدای افتادن یک قوطی فلزی؟ یا شاید یک صدای دور، که شبیه نامی آشنا فریاد زده شد و در کوه پژواک کرد؟
نه، خیال بود. خیالِ زندهها.
قدمهامش را کشید، زمین نرم نبود، اما پایش میرفت. چرا؟ نمیدانست. شاید فقط برای اینکه هنوز نای ایستادن داشت. شاید چون هنوز جیب چپش سنگین بود.
باید راه میافتاد. به کجا؟ مهم نبود. هرجا غیر از اینجا. هرجا که زاغها نباشند.
چقدر گذشته بود؟ خورشید چقدر غروب و طلوع کرد؟ چقدر بارانِ سنگین در سرش کوبید؟ از کِی شروع شد که دیگر نخواست زنده بماند؟ شاید از وقتی که در نزدیکی و جلوی صورتش خون های ناخواسته به رویش پاشید. فهمیدن را شروع کرد.
پوچی رخنه کرد. تراشید و خورد و کشت تک به تک حسِ زندگي که مردم داشتند.
دیگر نمیتوانست مرز بین خواب و بیداری را تشخیص دهد. ذهنش جایی میان خاطره و هذیان معلق بود. صدایی آرام، از جایی نامعلوم، یا شاید از درون خودش، شروع به حرف زدن کرد؛ نه با او، بلکه به جای او. شبیه صدای فرماندهاش بود. یا شاید پدرش. یا خودش، شاید هنوز ایمان داشت.
سرباز، اقتدار داشته باش. پایان رسیده است و شکست خوردی. خود را خَلاص کن. اگر زنده بمانی چگونه میخواهی به مردمت نگاه کنی؟
اگرچه شاید مردمی باقی نمانده باشد.
...
KRK
