
دَرِ تالارِ نوشتن با آهی سنگین باز شد، گویی خودِ دَر نفسش را حبس کرده بود و حال آزاد شده بود. صبح که دعوت نامه را گرفته بود برای آمدن سر از پا نمیشناخت. آنچنان خوشحال بود که خوابش هم نمیبرد. دعوت نامه، کاغذی نازک و ناچیز ولی سنگین به اندازه ی آرزوهایش. آن را تحویل داد و شروع به کندوکاو کرد.
دیوار هایِ بلندِ آنجا از کلماتی ساخته شده بود که انگار سالهاست نفس می کشند و هر کدام سنگی می شدند در زیر بارِ قفس و تنفسِ اجباری در آن.
منطقه به منطقه ی آنجا را گشت و از بالا به پایین فقط کتاب و کتابِ بیشتر بود. هیچ چیز از نقش و نگار دیوار و سقف نمیدانست و نمی فهمید. این ندانستن اذیتش میکرد. دنبال چیزی بود. رویایی برای برآورده شدن داشت. میخواست بزرگ بشود. پس به منطقه ی آدم های بزرگ رفت. آرزویش بود مانند آنها بنویسد. قلمبه و سلمه، طولانی و قشنگ تا برایش بلند بشنود و دست بزنند. عاشق هدیه و جایزه گرفتن بود. در اطراف قلمِ بزرگی و کاغذ های بسیار بود. قفسه ی آدم های بزرگ بوی خاکِ کهنه و هوایش سنگینی میکرد. کتابهایش جلد های چرمی و سفتی داشتند انگار از پوستِ رویاهایِ مرده ی خود دوخته بودند.
وقتی سعی کرد قلمِ بزرگِ آدم های بزرگ را بردارد یهدفعه قلم به رویش افتاد و شروع به گریه کردن کرد توان تحمل سنگینیِ قلم رو نداشت فریاد میزد و کمک میخواست. قلم که تکان میخورد، صدای درونش پر از نا آرامیِ بزرگ بودن بود. خودِ قلم هم توانِ تحملِ خودش را نداشت. از نوکش جوهر سیاهِ وجودش بیرون میریخت و زمین را کثیف میکرد.

مسئولِ تالار با چهره ای که خطوطش از هزاران داستانِ ناگفته حکایت میکرد، نزدیک شد. نگاهش انگار از ته یک کهکشان میآمد. از جایی تاریک.
قلم را برداشت و گفت
_: هی بچه چیکار میکنی اینجا جای تو نیست تو فقط شعر و داستان بگو. چیکارِ قلمِ بزرگ داری؟
+: منم دوست دارم بزرگ بنویسم.
_: توی بزرگ نوشتن چیزی نیست که. من دعوتت کردم و درسته بزرگ نمی نویسی ولی بیشتر از اون رو داری. نوشته هات سنگین نیستن که بیوفتن روی آدما. تو رنگین کمون و پروانه ها رو داری. یهو آدم به خودش میاد و میبینه داره بین گَردِ پری ها پرواز میکنه یا رفته توی اقیانوس و عاشق دخترِ پادشاهِ اقیانوس شده. اسب هایِ تکشاخ و آدم بدایِ شکست خورده ی پایان قصه هات رو یادته؟ عاشق نهنگ هایت هستم که توی آسمون پرواز میکنن یا اون گلهات که خودشون دنبال آدمای عاشق میرن و خودشون رو تقدیمِ عشق میکنن. توی دنیایِ بزرگ و بی رنگ تو هزار رنگ باش اینجوری بزرگ تر از بزرگی هستی و بینشون میدرخشی.
+: ولی معلمم گفته من خوب نمینویسم و میخواد به کسی که نوشته ی واقعیت گرا و پیرو قانونِ نوشتن هست جایزه بده منم میخوام جایزه بگیرم کسی به نوشته های من توجه نمیکنه. میگه اسب های تکشاخ من بچه گونه هستن. شاید اگه اسبِ تکشاخم رو به ماشین تبدیل کنم، بیشتر دوسم داشته باشن؟
کودک سرش را پایین انداخت و دست خودش را گرفت و به کف آن نگاه کرد انگار که میخواست لمسِ دوست داشته شدن را بیاد بیاورد ادامه داد
+: فکر کنم دوستمم خسته شده انگار بزرگ شده
دیگه دوستم نداره و از خوندن نوشته هام لذت نمیبره. براش قشنگ نیستن.
پیرمرد خندید، اما چشمانش غمگین بود. گفت
_: احمق. اونا به خیالات تو جایزه نمیدن. فقط میخوان واقعیت های بیجانشون رو تحسین کنی. واقعا میخوای قلمِ سبزِ پُر از بالِ خودت رو از دستت بندازی. واقعا نگرانم تو هم مثل بقیه بشی و قلمت به سیاهی قلم هایِ بزرگ آلوده بشه. تا فقط دوستت داشته باشن. پس چه چیزی از تو باقی میمونه؟ فقط قابِ خالی ای میشی مثل اونا. معلم ها هم گاهی نمیفهمن. همراهِ یاد دادن الفبا چطور به پرواز در آمدن اونها رو هم یاد بدن. دیدی که میخواستی بزرگ بنویسی ولی داشت تو رو خرد میکرد. نگاه به سیاهیش بکن.

کودک به قلمِ سبز کوچک خود نگاه کرد که از جیبش آویزان بود قلمی که بالهای ابریشمی داشت و وقتی مینوشت، کلمات در هوا میرقصیدند و گفت
+: سیاهی؟ منظورت جوهر سیاهِ روی زمینه؟ اصلا این چیه؟
_: ترسه. ترس های درهم ریخته و مچاله شده. نگاه کن چطور همه جا رو به گند میکشه؟ بهتره بفهمی همیشه بزرگترین نوشته ها در کتاب های بزرگ نیستن میتونن بین فاصله ی ستاره ها و خیال ها باشن. بچه... بزرگ شدن یجورایی یعنی یادگیریِ مردن در قطعات کوچیک و بی اهمیت. حتی گاهی به چیزای بزرگ هم نمیرسن. وسطش رد میدن و میرن. ما اینجا دنبال حقیقت میگردیم، نه واقعیت. حالا قلمت رو بیرون بیار. بنویس از خودت و وجودت. تو عزیز هستی و نوشتنت زیبایی خلق میکنه.

کودک قلمش را در دست گرفت. قلمِ سبزِ کوچکش در دستانش تکان خورد. دستانش از اشتیاق میلرزیدند. وقتی نوک آن را بیرون آورد، دید که از نوکش نه جوهر، که نور میبارد. نوری که روی لکه هایِ سیاهِ زمین افتاد و شکوفه هایی از کلمات رنگی شکوفه زد. مگر میشد جلوی خوشحالی از دیدن این زیبایی ها را گرفت. هر دو ذوق زده بودند؛ در انتظار اینکه الان چه شگفتی در ذهنِ جوانش متولد میشود.
...
KRK
