
وقت نقاشی کشیدن بود
ولی رنگ سیاهش را پیدا نمی کرد.
میخواست جهنمِ تاریکی مانند زندگیش بکشد.
ولی بدون شعله های آتشِ سرخ،
بدون چهره های وحشیِ انزجار انگیز،
بدون فرارهای احمقانه،
بدون همنوعانِ درنده خو،
بدون فریاد ها و التماس های بی سرانجام،
بدون دیده های اشک آلود و گلوهای زخمی،
بدون آغوش های خاردار و حرف های زهرآگین،
بدون اندوه و عشق های بی عشق،
بدون تنهایی در ازدحام خفه کننده ی همیشگی،
بدون ریشه های افکار پوچ و احساس های احمقانه ی قلب،
بدون نفس های بی معنا و ...
بدون دانستن اینکه کسی در آن عذاب میکشد.
میخواست خودش را در رنگ سیاه نقاشی کند.
خوشحال و بیپروا.
آرام و شناور.
زیبا و کافی.
ولی رنگ سیاه را پیدا نمیکرد.
دیوارِ سفیدِ خانه بومِ نقاشیِ انتخاب شده اش بود.
به ناچار تصمیم گرفت از رنگ قرمز استفاده کند
چون تنها رنگی بود که داشت
پس پوستش را برید
و از رنگ قرمزش استفاده کرد
تا زیبایی ها را بکشد
ولی قلم مو را پیدا نکرد
پس دستش را آغشته کرد و
انگشت به این سو و آن سوی سفیدی کشید.
دیوار هم لمس های خونین را احساس میکرد
ولی عشقی نمی دید.
هیچ وقت نتوانست نتیجه ی تلاش های برآمده از پوست و قلبش را ببیند.
شاید چون هیچ وقت هم آن را تمام نکرد.
او اصلا نقاش نبود.
فقط مردِ جوانِ تنهایی بود
که داشت زندگی میکرد.

...
KRK