
اراجیف هایش مورد پسندترین چیزهایم بود که از دهانش خارج میشد و آنها را میشنیدم. وقتی درباره ی عشق و عاشقی صحبت میکرد فقط میخندیدم ولی تمام روز را به چیزی که در درونِ حرف هایش بود فکر می کردم. به اندازه ی عمرش همه چیز را دوست داشته بود. هر چیزی در دلش دوست داشتنی بود. قلبش را که باز می کردی هر چه که می خواستی بود. یک روز به فکرم رسید بازش کنم و خودم را ببینم. یعنی چگونه بودم. رفتارِ درستی با او نداشتم و بیشترِ وقت ها نادیده اش می گرفتم. زیاد حرف میزد. بیشتر هم حرف های تکراری. خوشم نمیآمد؛ طولانی و خسته کننده و در آخر هم می دانستم چه میشود ولی چهره و لذتی که در گفتنِ این حرف ها پیدا میکرد وصف شدنی نبود. آدم صمیمی و خونگرمی بود اگر می گفتم قلبت را به من بده نیاز دارم در آنِ واحد آن را از جایش میکَند و در دستانم میگذاشت. دلم برایش می سوخت برای ساده دلی و احمقی اش. همیشه موردِ سواستفاده قرار می گرفت. خودش که نمیفهمید چه می شود ولی من سعی میکردم هوایش را داشته باشم که کسی هوایش را سمی نکند و خدای ناکرده خفه شود. حتی اگر متوجه نمیشد ولی نفسش که سم را میخورد می توانست او را هم همراه خود ببرد. از کمک کردن به او بدم نمیآمد. ولی وقتی باعث میشد نزدیک و صمیمی تر بشویم؛ متنفر بودم. من فقط سوال هایش را جواب میدادم و کمکش می کردم واقعا نیاز نبود فکر کند دوستش هستم. اگر چه که صمیمیت با او را دوست دارم. ولی اعصابم را بهم می ریزد. صورتش را برای صحبت هی جلو میآورد اگر با مشت توی سرش بزنم کاره بدی کرده ام؟
عاشق وقت هایی هستم که ساعت ۱۰ یک خوراکی کوچولو و خوشمزه برایم میآورد. به آدم انرژی میدهد ولی ترجیح میدهم در خانه روی تخت بخوابم تا اینکه این آدم خوشحالم کند.
آن روز برای ناهار دعوتم کرد و منم بدم نمیآمد غذا بخورم پس با او به رستوران رفتم. یک رستورانِ کوچیک با بوهایِ متنوع و البته ترکیب بدی نشده بود و آدم را واقعا گرسنه میکرد. غذا سفارش دادیم و وقتی خواستم بنشینم. بهم گفت کجا میری؟ با خودم گفتم منظورش چیه؟ انگار میخواست غذا رو بگیره و بریم پارکِ کناری. برایم عجیب بود که چرا. از شلوغی بدش نمیومد که. بعدا فهمیدم اون واقعا منو میفهمه. متنفرم توی عموم غذا بخورم ولی ایراد نمیگیرم. من را برد پارک اگر همانجا زانو میزد و خواستگاری میکرد با او ازدواج می کردم. برای من پیدا کردنِ آدمِ مناسب مثل گنجه. میدونم باید سفت بگیرمش که از دستش ندم و این دختر کوچولو شده بود خیلی زیاد برای من. انگار یه بخشی یا نه خیلی از من را می دانست و درک میکرد. باید با او صمیمی می شدم. شاید میتوانست خواسته هایم را از روابط دوستانه برطرف کند. گذراندنِ زمان با دیدن او خوش میگذشت.
بعد از مدتی فهمیدم دیگر حرفهایش تکراری به نظر نمیرسند. حالا میفهمم که در هر بار گفتنشان، چیزی کم یا زیاد میشود چیزی که فقط اگر واقعاً گوش میکردی، متوجه میشدی. شاید تمام این مدت، من آنقدرها هم که فکر میکردم خوب نشنیده بودمش.
.......
همه چیز همیشه خوب نمیگذرد. فهمیدم که دیگر دیر شده است. او حالا حرفهایِ تکراری اش را برایِ کسِ دیگری میزند. من هنوز هم میتوانم صدایش را بشنوم، اما این بار از پشتِ پنجرهای بسته. شاید اگر همان روز توی پارک زانو میزدم، امروز جای دیگری بودیم. ولی من فقط ایستادم و تماشا کردم تا رفت. همين طور که همیشه با چیزهای خوب زندگیم کرده بودم. حالا که فکر میکنم، شاید حق با من نبود. شاید او اصلاً احمق نبود. شاید فقط من بودم که نمیخواستم بفهمم آدمها چطور میتوانند اینقدر سادهلوحانه دوست داشته باشند. هنوز هم گاهی عصبانی میشوم از صدایش، اما این بار مشتم را توی سرِ خودم میکوبم، نه توی سرِ او. شاید این پیشرفت باشد. پارکِ کنارِ رستوران هنوز همان است. گاهی میرم آنجا و یک خوراکی کوچولو میگذارم روی نیمکت. فقط برای اینکه بدانم اگر یک روز تصمیم بگیرد برگردد، میتواند همانجا پیدایم کند. شاید گنجِ واقعی همین است؛ یاد گرفتنِ ارزش چیزاهایی که داشتی و الان از دستشون دادی.
نباید می گذاشتم بیشتر از این پیش برود. بیشتر از این از من دور بشود. یک روز، وسطِ یکی از همان حرفهای تکراری، دستم را دراز کردم و دستش را گرفتم. نه برای ساکت کردنش، نه برای قطع کردنش بلکه فقط برای اینکه بگویم: «دیگه حرف نزن...همینجا بمون. پیش خودم.» انگار تمام آن سادهلوحیها و پرحرفیها، همیشه فقط منتظر این لحظه بودند. حالا دیگر نه صداش آزارم میدهد، نه مهربانیهایِ بیمنتش ترسناک به نظر میرسد. شاید این همان چیزی بود که لا به لای حرفهاش گم شده بود؛ فقط یک نفر که بیقید و شرط گوش کند.
حالا هر روز ساعت ۱۰، خودم هم دنبالِ یک خوراکیِ کوچولو میگردم. نه برای خوردن، نه برای انرژی بلکه برای گذاشتن روی میزِ او، همانطور که او همیشه برای من میآورد. پارکِ کنارِ رستوران دیگر خالی نمیشود؛ ما آنجا خانه ای از سکوت و حرفهای تکراری ساخته ایم.
و من فهمیدم که گنج واقعی، همین چیزهای کوچکی است که یک روز بیصدا از کنارشان میگذشتم.
حال وقتی گاهی دستش را میگیرم. احساس میکنم چقدر کوچک و گرم است، تازه میفهمم که تمام آن 'اراجیفهای' مورد پسندم، در واقع ندایی بودند از جایی که من هرگز جرأت رفتن به آنجا را نداشتم؛ جایی که آدمها بیقید و شرط دوستت دارند، و این احمقانه نیست...فقط کمی ترسناک است.
...
KRK
