
بسم الله
کمیل با تعامل با مورچگان نخست وزیر ژاپن می شود!
اندر مصائب هم کلام شدن با مورچه ها!
اگر خدا بخواهد مدتیست در سرم سودای نخست وزیری ژاپن را می پروانم و نیت کردم با همت مضاعف راهی کانتی «دفتر نخست وزیری ژاپن» شوم
می توانم پیش بینی کنم قهقهه ای سر می دهید و می گویید حال چه چیزه ژاپن کمیل را مجذوب کرده. شمشیر سامورایی یا انیمه و مانگا و چاپستیک نودل و یا شیرینی موچی و یا نظم و فرهنگ عذر خواهی شان را پسند کرده.
راستش را بگویم بدم هم نمیآید این ها را به من بچسبانید اما واقعیت این است که قامت من نه در حدی است که شمشیر سامورایی به دوش بگیرم و یا به من یکی حداقل نمی خورد منه دلبسته ادبیات روس بنشینم مانگا و انیمه ببینم و فلافل و سوهان را به نودل و موچی ترجیح بدهم.
یا از آنها عجیب تر من بچه یاغی که عاشق نامنظمی های جهان هستی هستم دلبسته نظم و فرهنگ عذرخواهی و استعفا شأن بشوم.
هرچند که از ارادتمندان به حضرت هاروکی موراکامی هستم اما واقعیت آن هم من را به نخست وزیری ژاپن علاقه مند نکرده است!
اما اگر تفنگی بر شقیقه ام بگذارید و مجبورم ابه عتراف کنید باید در پاسخی ساده و کوتاه بگویم مجذوب داستانی قدیمی که زمانی برای یکدیگر در فضای فجازی و برخی محافل نقل قول می کرده ایم شده ام!
یحتمل شما هم ماجرای تلفن پاناسونیک ژاپنی بر میز رئیس جمهور آمریکا بارها از پیرمردان شطرنج باز سر کوچه تان شنیده اید.
من هم مانند شما شنیده ام گویا یکی از مقامات ژاپنی در پاسخ به اینکه چرا ژاپن بعد از بمباران اتمی آمریکا شعار مرگ بر آمریکا سر نمی دهد گفته است همین که تلفن پاناسونیک ما روی میز رئیس جمهور آمریکاست، یعنی ما پیروز شده ایم
شاید اگر من را دورادور بشناسید بگویید ای هوو! ببین چرخ دنیا چه زود می چرخد که کمیلی که تا دیروز با آرمان خواهی اش چشمانمان را در می آورد و حتی انگشت پایش هم از جنبه ایدئولوژیکش نگاه می کرد اکنون علاقه مند به تکنو کراتی و فن سالاری شده است. کمیل هم رفت دو تا کتاب آن وری خواند چند تا دوست روشنفکر پیدا کرد و دلبسته آن وری ها شد و...
اما به جان شما مسئله به آنجا ها نمی رسد و ساده تر از این حرفاست.
بله مطالعه و دوستانم منجر به این شد که من ناخن خشک به این مسلک روی بیاورم.
اما نه مطالعه کتاب آن وری ها یا این وری ها
بلکه مطالعه بر روی دوستان جدیدم و موذی ام به نام مورچه ها منجر به این اتفاق شد!
راستش را بخواهید مدتیست دلبسته جهان و دنیای عظیم این موجودات کوشا و ساعی شدم ام. و در حد کمی که بدانم دو تا شاخک دارند، و دوازده هزار نوع با آنها آشنا شده ام
راستش را بخواهید بعد از مدتی مطالعه بر روی این موجودات مانند گالیله سیبی بر سرم خورد و سوالی عجیبی برایم ایجاد شد که چگونه کمیل نوعی می تواند با مورچه هایی که از طریق فرومون«ماده شیمیایی که توسط غدد آنهاد ترشح می شود» با یکدیگر گفتگو می کنند گفتگو کند؟!
و این شد مسئله ای عمیق که تا مدت ها به آن فکر کنم.
اول به این نتیجه رسیدم می توان از طریق فرهنگ و زبان با آنها گفتگو کرد.
پس به مطالعه در زمینه فرهنگ و آداب رسوم شأن پرداختم
هربسم الله
کمیل با همراهی مورچه ها، نخستوزیر ژاپن میشود!
اندر مصائب همکلام شدن با مورچهها!
اگر خدا بخواهد، مدتیست در سرم سودای نخستوزیری ژاپن را میپرورانم و نیت کردهام با همت مضاعف، راهی کانتی «دفتر نخستوزیری ژاپن» شوم.
میتوانم پیشبینی کنم قهقههای سر میدهید و میگویید: «حالا چه چیز ژاپن کمیل را مجذوب کرده؟ شمشیر سامورایی یا انیمه ، مانگا ،چاپستیک نودل یا شیرینی موچی و یا نظم و فرهنگ عذرخواهیشان را پسند کرده؟»
راستش را بگویم، بدم هم نمیآید اینها را به من بچسبانید، اما واقعیت این است که قامت من نه در حدی است که شمشیر سامورایی به دوش بگیرم و یا به منِ یکی، حداقل نمیخورد منِ عاشق پیشه ادبیات روس بنشینم مانگا و انیمه ببینم و نعوذ بالله فلافل و سوهان را به نودل و موچی ترجیح بدهم.
یا از آنها عجیبتر، منِ بچهی یاغی که عاشق نامنظمیهای جهان هستیام، دلبستهی نظم و فرهنگ عذرخواهی و استعفایشان بشوم.
هرچند که از ارادتمندان به رئالیسم جادویی حضرت هاروکی موراکامی هستم، اما واقعیت، آن هم من را به تاج و تخت امپراطوری ژاپن علاقهمند نکرده است!
اما اگر تفنگی بر شقیقهام بگذارید و مجبورم به اعتراف کنید، باید در پاسخی ساده و کوتاه بگویم: «مجذوب داستانی قدیمی که زمانی برای یکدیگر در فضای مجازی و برخی محافل نقلقول میکردهایم، شدهام!»
یقیناً شما هم ماجرای تلفن پاناسونیک ژاپنی بر میز رئیسجمهور آمریکا را بارها از پیرمردان شطرنجباز روزنامه به دست سر کوچهتان شنیدهاید.
من هم مانند شما شنیدهام، گویا یکی از مقامات ژاپنی در پاسخ به اینکه چرا ژاپن بعد از بمباران اتمی آمریکا شعار مرگ بر آمریکا سر نمیدهد، گفته است: «همین که تلفن پاناسونیک ما روی میز رئیسجمهور آمریکاست، یعنی ما پیروز شدهایم.»
شاید اگر من را دورادور بشناسید، بگویید: «ای هوو! ببین چرخ دنیا چه زود میچرخد که کمیلی که تا دیروز با آرمانخواهیاش چشمانمان را درمیآورد و حتی انگشت کوچیکه پایش هم از جنبهی ایدئولوژیکاش نگاه میکرد، اکنون علاقهمند به تکنوکراسی و فنسالاری شده است. کمیل هم رفت دو تا کتاب آنوری خواند، چند تا دوست روشنفکر پیدا کرد و دلبستهی آنوریها شد و...»
اما به جان شما، مسئله به آنجاها نمیرسد و سادهتر از این حرفهاست.
بله، مطالعه و دوستانم منجر به این شد که من ناخنخشک به این مسلک روی بیاورم.
اما نه مطالعهی کتاب آنوریها یا اینوریها،
بلکه مطالعه بر روی دوستان جدید و موذیام به نام مورچهها منجر به این اتفاق شد!
راستش را بخواهید، مدتیست دلبستهی جهان و دنیای عظیم این موجودات کوشا و ساعی شدهام. و در حد کمی که بدانم، دو تا شاخک دارند و دوازدههزار نوع با آنها آشنا شدهام.
بسم الله
کمیل با تعامل با مورچگان نخست وزیر ژاپن می شود!
اندر مصائب هم کلام شدن با مورچه ها!
اگر خدا بخواهد مدتیست در سرم سودای نخست وزیری ژاپن را می پروانم و نیت کردم با همت مضاعف راهی کانتی «دفتر نخست وزیری ژاپن» شوم
می توانم پیش بینی کنم قهقهه ای سر می دهید و می گویید حال چه چیزه ژاپن کمیل را مجذوب کرده. شمشیر سامورایی یا انیمه و مانگا و چاپستیک نودل و یا شیرینی موچی و یا نظم و فرهنگ عذر خواهی شان را پسند کرده.
راستش را بگویم بدم هم نمیآید این ها را به من بچسبانید اما واقعیت این است که قامت من نه در حدی است که شمشیر سامورایی به دوش بگیرم و یا به من یکی حداقل نمی خورد منه دلبسته ادبیات روس بنشینم مانگا و انیمه ببینم و فلافل و سوهان را به نودل و موچی ترجیح بدهم.
یا از آنها عجیب تر من بچه یاغی که عاشق نامنظمی های جهان هستی هستم دلبسته نظم و فرهنگ عذرخواهی و استعفا شأن بشوم.
هرچند که از ارادتمندان به حضرت هاروکی موراکامی هستم اما واقعیت آن هم من را به نخست وزیری ژاپن علاقه مند نکرده است!
اما اگر تفنگی بر شقیقه ام بگذارید و مجبورم ابه عتراف کنید باید در پاسخی ساده و کوتاه بگویم مجذوب داستانی قدیمی که زمانی برای یکدیگر در فضای فجازی و برخی محافل نقل قول می کرده ایم شده ام!
یحتمل شما هم ماجرای تلفن پاناسونیک ژاپنی بر میز رئیس جمهور آمریکا بارها از پیرمردان شطرنج باز سر کوچه تان شنیده اید.
من هم مانند شما شنیده ام گویا یکی از مقامات ژاپنی در پاسخ به اینکه چرا ژاپن بعد از بمباران اتمی آمریکا شعار مرگ بر آمریکا سر نمی دهد گفته است همین که تلفن پاناسونیک ما روی میز رئیس جمهور آمریکاست، یعنی ما پیروز شده ایم
شاید اگر من را دورادور بشناسید بگویید ای هوو! ببین چرخ دنیا چه زود می چرخد که کمیلی که تا دیروز با آرمان خواهی اش چشمانمان را در می آورد و حتی انگشت پایش هم از جنبه ایدئولوژیکش نگاه می کرد اکنون علاقه مند به تکنو کراتی و فن سالاری شده است. کمیل هم رفت دو تا کتاب آن وری خواند چند تا دوست روشنفکر پیدا کرد و دلبسته آن وری ها شد و...
اما به جان شما مسئله به آنجا ها نمی رسد و ساده تر از این حرفاست.
بله مطالعه و دوستانم منجر به این شد که من ناخن خشک به این مسلک روی بیاورم.
اما نه مطالعه کتاب آن وری ها یا این وری ها
بلکه مطالعه بر روی دوستان جدیدم و موذی ام به نام مورچه ها منجر به این اتفاق شد!
راستش را بخواهید مدتیست دلبسته جهان و دنیای عظیم این موجودات کوشا و ساعی شدم ام. و در حد کمی که بدانم دو تا شاخک دارند، و دوازده هزار نوع با آنها آشنا شده ام
راستش را بخواهید بعد از مدتی مطالعه بر روی این موجودات مانند نیوتن سیبی بر سرم خورد و سوالی عجیبی برایم ایجاد شد که چگونه کمیل نوعی می تواند با مورچه هایی که از طریق فرومون«ماده شیمیایی که توسط غدد آنهاد ترشح می شود» با یکدیگر گفتگو می کنند گفتگو کند؟!
و این شد مسئله ای عمیق که تا مدت ها به آن فکر کنم.
اول به این نتیجه رسیدم می توان از طریق فرهنگ و زبان با آنها گفتگو کرد.
پس به مطالعه در زمینه فرهنگ و آداب رسوم شأن پرداختم
هر
گونه ای شبیه خون آشام فرض کنید که از نور خورشید فراری و شبزی هستند. تنها ملکه و پادشاه تولید مثل میکنند. موریانههای کارگر که روابط جنسی ندارند، وظیفه پرورش نسل جدید و مراقبت از کلونی را دارند. بعضی از آنها تبدیل به سربازانی با آروارههای قوی و بزاق سمی میشوند تا از کلونی در برابر تهدیدات دفاع کنند. و اینگونه تمدن این موریانهها در تاریکی شب رشد میکند.
زندگی این ابر موریانهها منضبط و بدون تجملات است و هرگونه سرپیچی از قوانین گروه و نیز هر تلاشی برای تولید مثل یا حمله به دیگران مجازات مرگ دارد جنازه کارگرانی که هر دلیلی میمیرند خورده میشوند کارگرانی که بیمار میشوند یا زخمی رنج میبرند نیز خورده
برقراری ارتباط تقریباً فقط از راه فرمونها با استفاده از مزه و بوی ترشحات غدد موجود در طول و زیر و روی بدنشان انجام میشود همانطور که منشا صدای ما حلق و دهانمان است به شیوه انسانی خودمان در تلفظ «کتاب کمیل» برای تلفظ این کلمه زبان در دو مرحله به دندان ها برخورد می کند حالا ترشح فرمون ها ترکیبات و توالیهای مختلف تصور کنید شاید از زمانی که از خطاهای سازنده فرمون در طول بدن ترشح میشوند تا زمانی که به بیرون آزاد میشوند هم دو مرحله یا چندین مرحله وجود داشته باشه
پس می توان پیش بینی کرد فرهنگ ابرموریانه ای با فرهنگ و تمدن ما تفاوت های بسیاری خواهند داشت و ترجمه زبان آنها برای ما سخت و طاقت فرسا خواهد بود و آنها مانند ما که تمدن و فرهنگ داریم تمدن و فرهنگ مورچه ای متفاوت از تمدن ما خواهند داشت!
می توانم پیش بینی کنم که آدمیزاد جماعت نه تنها مورچه جماعت را دوست نخواهد داشت بلکه هیچ موجود هوشمندی غیر از خودمان رو دوست نخواهیم داشت و آنها هم از ما خوششان نخواهد آمد و طبیعتاً از نظر اخلاقی هم آب مان در یک جوی نمی رود.
پس فقط می ماند یک وجه مشترک و آن هم دنیاهایی است که در آن زندگی می کنیم و می زیستیم.
اگر به دقت نگاه کنیم می بینیم که شاید تمدن ها و اخلاق هایمان به هم نخورد اما ساز و کار های دنیا هایمان و ابزار ها و خلق ارزشمان سازگار است.
پس من کمیل می توانم با ابزار هایی که می سازم و خلق ارزشی که می کنم راه و مسیر خودم را به تمدن آنها پیدا کنم
راه و مسیری که من را به نخست وزیر ژاپن که ندیده ام نه میدانم کیست نزدیک می کند و پیوندمان میدهد.
شاید کمیل نتواند مانند مورچه ها فرمون از خودش ترشح کند اما می تواند با دودو ها،نشانک ها ،مداد و کتاب هایش و... با آنها هم کلام بشود.
شاید وجه تشابهی که میان خودم و آن نخست وزیر ژاپن ما را به هم پیوند داده است این باشد که در دنیای ایدئولوژی ها به جمله «مارا با خلق ارزش به یاد می آورند» و«آن چیزی که خلق می کنیم مار را نیز خلق می کند» ایمان آورده ایم.
حال که به زبان مشترکی با تمدن مورچه ها و ژاپنی ها رسیدم زمان را از دست ندهم و شتابان بروم با آنها گفت و گو کنم.