
چرا دنیایِ من حولِ یک محور میچرخد؟از کودکی، مرتعش شدنِ اشیاء برایم جادویی بود. یک ضربه به سیم، صدایی میساخت که انگار از هیچ متولد شده بود. دههها بعد، فیزیکِ صوت را شناختم و فهمیدم آن «جادو»، نظمِ دقیقِ طبیعت است. اما آن حسِ شگفتی هنوز باقیست.
من در مسیرِ رشد، با جادوهای دیگری هم آشنا شدم: الکترونیک، کامپیوتر، ادبیات و در نهایت هوش مصنوعی. شاید در نگاهِ اول، اینها حوزههای پراکندهای به نظر برسند؛ اما امروز که به گذشته نگاه میکنم، یک محورِ ثابت در تمامِ آنها میبینم: صدا و موسیقی.
چرا موسیقی برای من یک پدیده استثنایی است؟
نوازندگی، تنها یک هنر نیست؛ یک فعالیتِ کاملِ مغزی است. درگیر کردنِ همزمانِ نیمکرههای مغز، هماهنگیِ دستها و پیوندِ عقل و احساس در یک لحظه، چیزی است که موسیقی را به «پلِ ارتباطیِ من درون با جهان هستی» تبدیل کرده است. برای من تنها یک مهارت نیست؛ بلکه یک اکسیر و درمان زخمهای روحی است.
جستجوی حقیقت در مسیرِ علاقهمندیها
گاهی میگویند موسیقی مانعِ «خودشناسی» است، اما من خلافش را دیدم. به نظر من، هر انسانی «اثر انگشت» منحصر به فردی دارد و راهِ سعادتِ او نیز اختصاصی است. بذرِ دانش در ذهنِ هر کس، در زمینِ خاصِ خودش رشد میکند.
من آموختهام که توجه به علاقهمندیها، کاتالیزورِ خودشناسی است. وقتی ناخودآگاهِ ما با اشتیاق به سمتِ چیزی جذب میشود (چه الکترونیک باشد، چه ادبیات)، در واقع در حالِ نشان دادنِ مسیرِ کمالِ ماست.
ماموریتِ این بلاگ
ما در دنیایی زندگی میکنیم که دانش آنقدر گسترده شده که هیچکس به تنهایی قادر به دیدنِ «کلِ تصویر» نیست (همان تمثیلِ فیل و تاریکیِ مولانا). اما میتوانیم با «اشتراکگذاری»، قطعاتِ پازل را کنار هم بگذاریم.
من تصمیم گرفتم این بلاگ را به «موسیقی و مهندسی» اختصاص دهم. در این فضا قرار است:
از گیتار و نوازندگی بنویسم.
پیوندِ موسیقی را با الکترونیک، علومِ شناختی و هوش مصنوعی بررسی کنم.
تجربیاتم را به اشتراک بگذارم و از شما یاد بگیرم.
هدفِ من، ارتقایِ کیفیتِ زندگیِ خودم و عزیزانی است که مثل من به دنبالِ درکِ عمیقترِ این پدیدهها هستند. خوشحال میشوم اگر در این مسیر همراهِ من باشید. نظرات و دیدگاههای شما برای من ارزشمندترین بازخورد است.