
به نام خالقی که انسان را به وسیله قلم آموخت✍️✨
خورشید در گوشه آسمان،آرام آرام پایین رفت. دخترک به آسمان دلگیر شهر خیره شد.به جای تکه های کوچک ابر ،ساختمان ها و برج ها،چهره آسمان را سیاه کرده بودند.آواز مرگبار کلاغ ها؛در کل حیاط پخش شد.بر روی هر شاخه خشک بی برگ درخت بزرگ توت،یکی دو تا کلاغ دیده می شد.باد بار دیگر، چهره دخترک را قلقلک داد.سرمای هوای پاییزی،باعث شد از شدت سرما بلرزد.آرام انگشت های پاهایش را جمع کرد.دو دستش را زیر بغلش گرفت و سرش را کاملا به سمت عقب خم کرد.خش خش برگ های سرخ و نارنجی ،دلش را کمی آرام کرد.با یک دم،تمام هوای عطراگین پاییزی را وارد شش های کوچکش کرد.بینی اش سرخ شده بود.لبه های کلاه کاموایی نارنجی را محکم بر روی گوش هایش کشید تا سرمای هوا بیش از این آزارش ندهد.مو های خرمایی اش را پشت گوش هایش انداخت.بینی اش را بالا کشید.کم کم آسمان به رنگ سرمه ای در آمد و کلاغ ها در سیاهی آن گم شدند.به محض اینکه آسمان کاملا تاریک شد،آواز پرنده های سیاه رنگ هم به خاموشی سپرده شد.باد سرد شدیدی وزید.دخترک پالتو خاکستری رنگش را محکم دور خودش پیچید.باد شدید و شدید تر شد.چشمان فندقی اش را محکم بست و به ناله باد گوش سپرد هنذفری های سیاه رنگش را محکم در گوش هایش فرو کرد. موسیقی بیکلام ویالون در گوش هایش پخش شد.هوا سرد شد اما دختر از ایوان خانه خارج نشد.انگار بدنش قصد هیچ حرکتی نداشت.آهنگ به اوج خود رسید و صدایش بلند بلند شد.دختر نفسش را محکم بیرون داد و پالتو بلندش را از میان مشت هایش رها کرد.آهنگ به طرز بی رحمانه ای روح دختر را ربود و آن را در آسمان تیره شب،به همراه کلاغ های مشکی آسمان به پرواز در آورد.