نبخشیدم.

من نبخشیدمت.

ازت کینه ندارم دنبال انتقامم نیستم.. ولی نبخشیدمت. حتی دلم هم نمیخواد ببخشمت. تلاشی هم برای بخشیدنت نمیکنم.

در طول حرف زدن با تو، حتی اگر یک کلمه ساده میگفتی که مربوط به جفا هایی بود که در حقم کردی، کل اون ماجراها کل حرف هات حرکت هات دوباره تو ذهنم پلی میشد. شاید من تو روت چیزی نمیگفتم چون حوصله بحث نداشتم‌ چون تاثیری نداشت.. ولی همشون یادم‌ میفتن و هزاران بار تورو در موقعیتی که بهم بدی کردی تصور میکنم. با خودم میگم این همون آدمه! این میتونست اون حرفا رو نزنه ولی زده. این میتونست اون کارو نکنه ولی کرده. و من میدونم این که نبخشیدمت خیلی بیشتر از خودم، روح تو رو عذاب میده. میدونم هرروز خودتو سرزنش میکنی.

وجودم نمیخواد تورو ببخشه! فقط شاید یه روزی فراموش کردگ.