مدتیست که کلمات با من به خصومتی محکم رسیده‌اند و هیچ اعتنایی به جنبش دستانم برای کنار هم چیدنشان نمیکنند.
من آنقدر در تکاپوی نوشتن برای کسی بوده‌ام که واژگان بر من شبیخون زدند که اینک کُنگره‌ها و نقطه‌های بُرنده‌ی بسیاری در دستانم فرو رفته و خون را جاری ساختند.
گفتند که هرچه مارا نکُشد،قوی‌ترمان خواهد کرد،
این یک مثال ناقص از تجربیات بشر است؛که گاهی چیزی مارا نمیکشد،اما برای همیشه ضعیفمان میکند.
ضعف قدرت میگیرد،و درنهایت قدرتِ ضعف بر ضعفِ قدرت چیره میگردد و درد میان استخوان‌هایمان سرگردان میشود.
اکنون اینجا ابتدا و انتهای همه‌چیز است،
که من اگر تاریکی شب می‌بودم
رنج ، ستاره بود.
انسان همین است،گیر و داد و مخمصه.
و تو میدانستی که من زنی آرامم،بسیار آرام.من هیچ هیولایی را در خویش نپرورانده‌ام،
زیرا هیچکس نیازی ندارد به چیزی که همیشه هست تبدیل شود.
گاهی در خاطرم به‌یادت می‌آورم،هنوز وجود داری،اما بسیار مبهم..
من دلتنگت نخواهم شد،و تو نیز به سمت من بازنخواهی گشت.
حالا ما غریبه‌هایی هستیم که تنها ستارگان از رازِ کهنهٔ‌مان با خبر هستند،
آن‌ها خواهند مُرد ، و ما برای همیشه فراموش خواهیم شد.
