‹ دورم تاریک بود ، سیاه سیاه . از همه ی آدما نا امید شده بودم و توی تنهایی خودم می لولیدم ، صبحارو به امید این که شب می شد و می تونستم بخوابم سر می کردم و شبا هم با هجوم افکار توی مغزم بی هوش می شدم ، دورم پر بود از آدمایی که نه می فهمیدمشون و نه حسی بهشون داشتم ، زندگی برام معنی نداشت و همه چیز پوچ و تو خالی به نظر می رسید . روزام تکرار و تکرار و تکرار می شدن و نمی دونستم چرا دارم ادامه می دم ، چرا اینجام و دارم نفس می کشم ، بیرون می رفتم ، پیاده روی می کردم ، افراد زیادی رو ملاقات می کردم ، کتاب می خوندم ، قهوه می خوردم ، سی..گار می کشیدم و گاهی می نوشتم . درس و کارای مفید رو ول کرده بودم و همه چیز توی بی روح ترین و کسل کننده ترین حالت خودش بود . توی همین وضعیت لجن من تورو دیدم . مثل یک نور قوی بنفش وسط یک جزیره ی تاریک و متروکه بودی. همونقدر امیدوار کننده ، همونقدر زندگی بخش ، همونقدر هیجان انگیز . با دیدنت انگار نجات پیدا کردم ، انگار بعد یه شک الکترونیکی احیا شدم انگار چشمام باز شد و تونستم زیبایی هارو ببینم . تو برای من یک معجزه بودی . معجزه ای که اگه یکم دیرتر رخ می داد من وجود خارجی نداشتم . دقیقا همونجایی که شاهین نجفی می گه :
"من پایه های خشم و اندوه بودم،
تو جان مرا اما به عشق دوختی." ›
