جاودانگی برای من کلمات هستند که میتوان با آن در ذهن و قلب نفوذ کرد و آن را اشغال کرد تسخیر کرد و کاری کرد که دل سپرده شود به حجم کلماتی که معنا را در آنها میریزیم .
چقدر من غریبه بودم با معنای کلمات که جهان بینیِ نویسنده در آن ریخته میشود.چقدر من خودم را نمیشناختم .وقتی نوشته هایم را ورق میزنم سرشار از حسرتم.حسرت.حسرت.واژه پرتکرار نوشته هایم است.چرا؟
میخواهم بدانی من اصیل نزیسته ام .من فقط از دیگران زندگی را عاریه گرفته ام .موفقیت بزرگترین عاریه ی ما و قرض ما از دیگران است .من دنبال هرچه بوده ام که موفقیت معنا میشده.نمره بیست ،شاگرد اول،رتبه خوب،ازدواج دهن پرکن،خانه ی شهری،محله ی باکلاس ،لباس های چشم پرکن،حرف های گوش پرکن،کتاب...اینها از من نیست .من هرچه از خودم بوده است را وقتی کنار هم میگذارم اندک اند .همین نوشتن ها ،لحظاتی در تدریس که خواسته ام مفهومی را به روش خودم آموزش بدهم.لحظاتی که کتابی یا فیلمی را بلعیده ام و اینها همه من را به ابدیت وصل کرده اند و خنده ها و چشم ها و نگاه ها.من از اینها داشته ام اما اندک.بیشتر اوقات خواسته ام در چشم باشم و این دور بوده است از معنای من .راستی معنای من چیست؟این زندگی را چرا به دست من داده اند؟من با آن چطور مواجه میشوم؟
قبلا ها جاده ای بود برایم که ایستگاه داشت.ایستگاه ها را رد میکردی و بعد از ه ایستگاخ نفسی میکشیدی که این هم به خیر گذشت.اما حالا زندگی برایم خمیری است که ورز میدهم .از هر طرف به آن ضربه ای میزنم که چه بیرون میریزد از من از احساسم از تعبیرم از این لحظه که در هم پیچیده ام .
آه همه چیز از آن کتاب شروع شد که بجویم که بگردم به دنبال خودم که عاریه نیست که از آنِ من است .از درونم می آید بی واسطه.
من بی واسطه دوست دارم که عشق بورزم بی واسطه خواهان دوست داشته شدنم و رابطه و شور و هیجان و تعبیر و عمق و کنار زدن لایه هایی که خودم هم تا به حال ندیده ام .منبی واسطه میخواهمسهمی از جاودانگی داشته باشم برای همین می نویسم.میخواهم ترس هایم را بیینم ترسم از تنهایی از خالی بودن از هیچ بودن .من میترسم اگر کسی نباشد چیزی نباشد تا پر کند این حجم خالیِ مرا .
آمدن تو برایم درخشان است که خدا تو را آورده باشد یا کائنات یا قانون آمار و احتمال .نگاه تو به خودت به جهانی که میبینی در برابر چشمانت و میشنوی و حس میکنی.تو که قضاوتگر نیستی و میپذیری هر بالا و پایینی را و میپذیری احساسات غلیان پیدا کرده ی مرا که بالا می آید .
تو هم سهم من از ابدیتی قلب ِ من.