غیر ممکنه شما یه مطلب منتشر کرده باشید و پارسا اینجاس لایک نکرده باشه. پس همتون میشناسیدش.
منم خوب می شناسمش چون هنوز مطلبم منتشر نشده، لایک پارسا پاش خورده!
مهندس آی تی که باشی و از برنامه نویسی و ربات نویسی هم سر در بیاری، میتونی حتی بدون خوندن مطالبم اونا رو لایک کنی.

این هم خیلی خوبه، هم خیلی بد!
خیلی خوبه، چون ما هر مطلبی(هر مطلبی که میگم یعنی هر مطلبی ها! حالا یه کم جلوتر یکی شو میارم.) که بنویسیم، حداقل یه لایکش تضمینه.(البته شاید از این به بعد برای من دیگه تضمین نباشه!)
خیلی بده، چون من نوعی که لایک پارسا رو در عرض چند ساعت، پای دوتا مطلب کاملا متناقض(مثلا یکی در ستایش خدا و دیگری در نفی خدا!) میبینم، حیرون میمونم که مگه میشه یه نفر هردوی این مطالبو بپسنده.

تاحالا به تعداد لایک های مطالبی که پارسا نوشته دقت کردید؟!
تعداد این لایکها حتی از تعداد لایک های مطالب جادی(شاخ تخصصی نویس ها!) و دست انداز(شاخ عمومی نویس ها!) که بیشترین تعداد دنبال کننده رو دارن، هم بیشتره. نه یکی دوتا، بلکه دوسه برابر.

میدونید چرا؟! چون شما که فکر میکنید پارسا زحمت کشیده و پست شما رو مطالعه و لایک کرده، خودتون رو مدیون اون میدونید و میرید(خونده یا نخوانده!) یه لایک میزنید پای مطلبش درحالیکه شاید ندونید لایک های پارسا زینت بخش تمام مطالب ویرگوله!
مطمئنم اولین کسی که این مطلب رو لایک میکنه، بازم پارساست!
با این دو مطلب در مسابقه ی دست انداز شرکت کردم، اگه خوشتون اومد لایک کنید: