تو میآیی!
و من، مثل همیشه
و با همان دیوانگی
که فقط و فقط مخصوص خودم هست و بس،
به دنبال شانه میگردم!
درست مثل کودکی
که سرگشته و حیران،
مادرش را میجوید!
موهایم را شانه میکنم...
خودم را آراسته میکنم...
به استقبال تو میآیم!
مشغول احوالپرسی با دیگران هستی!
هر لحظه انتظار نگاهت را میکشم...
آری، همان نگاه آتشین و گیرا!
مگر میشود از یاد برد آن چشمان پرعشق را؟!
کدام عشق؟!!
حاشا نکن!
خوب به یاد دارم!
کودکیمان را!
خوب به یاد دارم!
وقتی از راه میرسیدی،
اولین نگاهت را به من هدیه میکردی!
و من، سرمست از آن نگاه عاشقانه،
تو را در آغوش میکشیدم!
آری!
هیچگاه فراموش نمیکنم!
آن نگاه پرعشق!
آن آغوش گرم و مهربان!
افسوس!
که دیگر نه از آن نگاه عاشقانه خبری هست،
و نه از آن آغوش گرم!
نمیدانم چرا!
اما
حس میکنم،
در چشمان تو،
دیگر خبری از آن شوریدگیِ کودکیمان
نیست!
شاید دیگر برایت تکراری شدهام!
شاید هم پای کس دیگری در...
نه، اینطور نیست!!!
یعنی دوست ندارم که اینطور باشد...
آخر میدانی؟!
تو هنوز که هنوز است،
برای من،
نازترین خلق جهانی!
اما این را بدان!
دلیل بیاعتنایی تو،
هرچه باشد،
تا زمانی که جان در بدن دارم،
شانهبهدست، منتظر آن نگاه جانسوز میمانم!
خدا را چه دیدی!
شاید دوباره طعم شیرین آن گوشهچشمِ ژرفای تو،
و گرمای آغوش عاشقانهات را چشیدم!
فقط امیدوارم
که تا آن روز،
حلاوت آن نگاه عاشقانهات،
دستمایهی سرمستیِ اغیار
نشده باشد!
و عاجزانه از تو میخواهم،
که تا آن روز
گرمای آغوش نازنینت را از همهی دنیا دریغ کنی!
