انسان حیوانی است قادر به تفکر و اختیار.
ولی در نهایت یک حیوان است.نباید این نکته را فراموش کرد.تنها با قدم گذاشتن در طبیعت و لمس کردن انرژی طبیعی؛ احساس عمیقی از بودن در خانه حقیقی به شما دست میدهد و احساس خوبی را متوجه خواهیدشد.
مهم نیس که هستید و جایگاه اجتماعیتان چیست ولی قطعا این نیاز به «چریدن در طبیعت» را در خودتان خواهید یافت.
احساسی که شمارو به اجدادتان سوق میدهند و القاگر تجربیات به شما میشوند که ناشناخته ولی درک شده می‌باشند و همه چیز بوی ابتدا میدهد.
زمانی که انسان ها تنها متوجه ابتدایی ترین شمایل نیازهایشان بودند و هنوز صحبتی از افکار جهت یافته و کمال گرایانه فعلی نبود.
زمانی که چیزی فراتر از خودت را متوجه نمیشدی.جهانی محدود به طول و عرض خودت .
انسان باهمه آن تفاسیر و تکاملی با نام های پر مثمی و به ظاهر عمیق ؛ درنهایت در قالب یک حیوان معنی میشود که تنها ؛علفش پختنی است و دغدغه اش منتهی میشود به اندکی جلوتر از چشمش.
فرار از این واقعیت شمارا درگیر توجیه بی سرو تهی میکند که نهایت امر مغز شمارا تسلیم و دهان شمارا محکوم به خزعبل یا سکوت میکند.
کنار آمدن با ماهیت ؛شمارا به سمت آغوشی از آرامش هدایت ؛و مسیری که قرار بود طی کنید را کوتاه تر میکند و باعث میشود تا پیچیدگی های ساختگی زندگی برایتان عبث تر و قابل حل تر بنظر برسند .
طبیعت را ببین و خودت را جزیی جدا از آن ندان .
وداعت را منحل و دعوت ازلی اش را لبیک بگو.
اگر پشیمان شدی برگرد به تمدنی که ۶۰۰ سال پیش از الان تو جلوتر بود .
