قلم ب دست میگیرم و شروع میکنم.
توقع میره ک با روزی روزگاری شروع بشه ولی روحیه هنجار شکن من از روتین بدش میاد و مثه جلال از وسط ی قضیه شروع می‌کنه .
دنبال ساختن واقعیت بیش از حد زننده میگرده تا حال خودمو و خودتونو بدتر بدتر کنه ولی یجوری روحمون داره از این حال بدیا تغذیه می‌کنه حس بهتری پیدا میکنی بعداز خوندن و شنیدن و یا حتی گفتن این دسته از حرفا.
یجوری برد_برد برای جفتمون.
نمیدونم ب چ اسمی باید صداش زد ولی قطعا یجای کار میلنگه.بقول«فینچر»ما آدما هممون منحرفیم.
یعنی ی سری کارها و اتفاقات از قبل توی سرشت ما ب عنوان درست و غلط (خوب و بد)نهادینه شده ولی با وجود همه این شرایط چیز دیگ ای هم وجود داره ک نزدیک ترین واژه برای توصیفش میتونه حس کنجکاوی و ماجراجویانه ای باشه ک مارو ب سمت بدی ها سوق میده .
ته دلمون میدونیم بده ولی تمایل داریم انجام بدیم و حس خوبی بهمون میده. از دید دین بخواید ب قضیه نگاه کنید ب تحریکات «شیطان»اشاره میکنند و اون رو هدف میگیرند
ولی از دید منطقی؛چیزی پیچیده تر از شیطان روی این اتفاقات سواره و باعث میشه این تصمیمات نادرست به«لذت های همراه با حس گناه»منتهی بشه و ب نوع خودش جای بحث داره.
چرا باید تا این اندازه درون یک کالبد فیزیکی ب اسم جسم تناقضات وجود داشته باشه ؟؟
ما برای رسیدن ب آرامش باید بیشتر دنبال برآورده کردن نیازهای کدوم بخش باشیم ؟
چ سیستمی میتونه در برابر تصمیمات برنامه ریزی شده و تصمیمات در لحظه ما امتیاز دهی درستی انجام بده و مارو مورد قضاوت قرار بده؟!
تمامی این پرسش و پاسخ ها در نهایت مارو ب این نتیجه میرسونه بر خلاف باور های عموم ؛ک معتقدند این تمایل ما ب سمت بدی ها؛ برای امتحان و آزمایش کردن ما انسان هاست و میخواد مقدار مقاومت ما در برابر بدی ها رو بسنجه
اینه ک ما هممون از قبل وارد جهنمی شدیم ک برامون ب اسم زندگی در این دنیا ساخته شده و هدف از این زندگی
فقط اذیت شدن ماست.این ک ناخواسته وارد چیزی بشید ک خودتون انتخاب نکردید چ بازتاب دیگ ای برای عقل سلیم شما میتونه داشته باشه ؟!
هیچ رستگاری در پایان این مسیر ب چشم نمیخوره.
قهوه تو بخور تا درونت با تلخی بیرونش بیشتر عجین بشه
