طرف نصف عمرشو نشئه بوده ؛اومده به من حرف از ارزشمند بودن زندگی میزنه.
رفیق تو اگه مفهوم زندگی رو درک می‌کردی و زیباییش به چشمت می اومد که دنبال این داستان ها نمی رفتی .
دوست دارم زندگی رو از نگاهت ببینم ولی همچین داستان ناشناخته ایم نخواهد بود.
همچین آدمی همه عمرش به دنبال لذت های لحظه ای می‌ره.چرا؟
چون فقط جلوی پاش رو میبینه.
هیچ برنامه ای برای آینده نداره و فقط صرفا تلاش می‌کنه که خلا درونش رو با خوش گذرونی پر کنه و تنهایی اسیرش نکنه.
بنظر ساده ترین راه ممکن میاد ولی وقتی خودش رو تو آیینه میبینه ؛متوجه میشه که چقدر این راه حل براش پر هزینه تموم شده.
اون جوونی و زیباییشو ؛بهتره بگم همه چیزشو خرج کرده تا به این پیری زودرس همراه با لبخند نصفه و نیمه که یجورایی مشمئز کننده به نظر میرسه ؛رسیده ولی عمق فاجعه اون جاست که به نظرش این مسیر ؛تقدیرش بوده و انتخاب خودشو کتمان و همه چیزو محکوم به جبر می دونه.
با اون دید هممون در قبال زندگیمون مسئولیتی نداریم و فقط محکوم به لذت از زندگیمون هستیم و همه چی در ساده ترین حالت خودش باقی می مونه.
شاید حق با طرف باشه شایدم ن؛
مهمترین چیز اینه که جهان ذهنی ما خیلی بزرگتر و مهم تر از جهان بیرونیه که توش هستیم .
اندیشه مریض از صدتا تفنگ کشنده تره.!
