عقب عقب حرکت می کرد و دستاش رو سرش بود.
سعی می کرد ارامشش رو حفظ کند ولی خیلی تو این کار موفق نبود .
از ترس می لرزید و قدم های سستی برمی داشت.
با نگاهی ملتمسانه نگاه می کرد ولی غرورش اجازه نمی داد تا به زبان بیاورد.
این چند لحظه برایش خیلی طولانی و پر اتفاق بود.
راه دیگری وجود نداشت .باید تسلیم می شد.
سرش رو پایین برد و فکر می کرد.
باید یک راهی وجود داشته باشد.
این نمیتواند پایان داستان باشد.
ناگهان صدای مهیبی آمد و حواسشان برای لحظاتی پرت شد.این فکر به ذهنش رسید که ممکنه هنوزم دیر نشده باشد .
وقتی اطراف رو نگاه کرد دید موجود بسیار بزرگی به سمت آن ها در حال حرکته و کسانی که تا الان مشکل او بودند در حال فرار بودند.
ترس و هیجان باهم ترکیب شده بود و حس عجیبی را درونش ایجاد کرده بود.
تصمیم غریزی به فرار گرفته بود ولی پاهایش سست تر از این حرفا بودند .
نمیتوانست حرکت کند و فقط نگاه می کرد.
وقتی که نزدیک تر شد احساس کرد که اورا میشناسد.
فقط امیدوار بود که درست حدس زده باشد.
نزدیک و نزدیک تر شد و تنها کاری که از دستش بر می آمد نگاه کردن بود.
لبخند بر لبانش سبز شد و حدسش درست بود .
اون شرک بود.
مثل همیشه نقش ناجی را برای او ایفا کرده بود .
او احساساتش را ورای خواستن شرک نمی دانست.
جمله و اعتقاد قلبی همیشگی اش را به زبان آورد:
«اون زشت نبود...
شرک عشقه؛شرک زندگیه..»
?
