خستگی هضم واقعیت؛شما را به آستانه تحملتان می رساند.از درون احساس گداختن و از بیرون سردی را تجربه می کنید.
مغزتان که همواره همچون کاپیتانی وظیفه ایجاد تعادل و توازن بین درون و بیرون را بر عهده دارد در چنین شرایطی سعی به چنگ زدن برای کمک و دفع ضربات پیش آمده می کند.
بعید نیست که در لحظات آسیب پذیری ؛ شما به سمت چیزهایی سوق پیدا کنید که تا قبل از این وقایع متوجه به خواستنی بودن آنها نشده بودید و جذابیت فعلی آن ها را تجربه نکرده باشید .
ذهن در مکانیزم کاملا هوشمندانه و دفاعی به سمت این موارد چنگ زده و با قرار دادن آنها در لیست نیازهایتان شمارا از کمبود اصلیتان منحرف؛ و شما را با ابزار دست خود سرگرم میکند تا کمتر اذیت شوید و کمتر فعالیت کند.
این جاست که احتمالا شما خود را مشتاق به مسایلی میبینید که ممکن است خیلی وقت در یک کنج خلوت ذهن خاک خورده و بلا استفاده قرار گرفته اند.
سوق پیدا کردن به این موارد و مسایل با سرعت فوق العاده بالایی اتفاق می‌افتد و به شکلی خود را نشان می دهند که حتی اطرافیانتان هم آن را به وضوح در شما احساس میکنند.
وقتی خود را دم خور با آنها میبینید (مجددا)
پس از اندکی زمان این احساس را درون خود خواهید یافت که چیزی به اسم «کودک درون » قدرت خود را بیش از پیش به رخ می‌کشد و تا حدودی سکان دار اتفاقاتتان شده است .
در پی این سلسله اتفاقات و انحراف ذهن از فشار قبلی خود ؛ با بحرانی به اسم «در جا زدن »درگیر می شوید.
خود را درون مسیری تصور می کنید به صورت دایره ای میماند که در نهایت با همه ی پستی بلندی اش ؛مقصدی به سان مبدا دارد.بی نتیجه بودن مسیر شمارا به سمت اعتراض به تصمیمات تان میبرد و بار دیگر سعی میکنید کمتر به مغزتان توجه کنید و همین امر سبب می شود که خود را در جستجوی جایگزینی برای هدایت تصمیماتتان ببینید.
این خود باختگی ها شمارا در مسایلی فرو می برند که حتی فکرش هم نخواهید کرد .
پس از چند تجربه تلخ و به قولی«سر عقل آمدن» مجدد خود را در پی جستجو راهی برای کمتر کردن فشار زندگی بر روی خود می بینید .
مجدد ذهنتان در عمق تاریک ترین و دورترین خاطراتتان به دنبال یک راه ساده برای خروج از این وضعیت میگردد.این بار عمیق تر می رود و یک فریم از خوشحالی شما را نشانه می رود .همه ابعاد و دلایل آن شادی را بررسی کرده و دلایل نسبی آن ها را به شما یاد آوری میکند .در چنین مواقعی با تمام تلاشش دنبال سپر بلایی میگردد تا بار دیگر شمارا از بحران فعلی دور کند.
این بار شمارا غرق در عوامل بیرونی میکند که احساس میکند که ممکن است دوباره بتوانند شمارا شاد و منحرف از مسأله کنند.
در یک کشور جهان سومی مطمین باشید گزینه های زیادی موجود نخواهد بود .
برای کسی ممکن است کتاب باشد ؛ برای دیگری دوستان قدیمی؛ برای دیگری بازی باشد و...
برای من فوتبال بود.
حال با شروع جام جهانی ؛ذهنم تمام قد مشتاق شروع این پدیده پر فروغ بوده و مرا متمرکز کرده برروی آن تا اندکی از فشار وارده روی خودش را کمرنگ کند.
جام جهانی اتفاقی است که به سادگی نمیتوانم از آن بگذرم.
تقابل فرهنگ ها ؛ به نمایش گذاشتن قدرت تاکتیک و طرز فکر مربیان و بازیکنان ؛و هزاران دلایل سیاسی و اقتصادی حول این رویداد در ظاهر ورزشی ؛
آن را تبدیل به ابزاری کرده که یک جهان را پای تلویزیون ها بنشاند.
فوتبال همیشه در هر برهه ای شمارا شگفت زده خواهد کرد.
نمیتوان گفت که کسی که تماشا میکند از کسی که بازی میکند کمتر لذت میبرد.
آن ها تلاش میکنند تا تماشا چیان را خوشحال کنند و تماشاچیان سعی میکنند با تشویقشان بازیکنان را به سمت پیروزی سوق دهند.
یک همکاری بسیار زیبا که در دوره های بیشماری در حال وقوع بوده است.
یک برهه یک ماهه میتواند شمارا از واقعیت دور کند و روح شمارا به سمتی ببرد که درگیر دنیای بزرگ تری از کالبد وجودتان شود .
این صحبت من منحصرا درمورد فوتبال نیست.هر چیز دیگری میتواند برای شما باشد .
ذهنتان به یقین آن را به شما نشان خواهد داد.
اگر تا الان این چنین نیازها برایتان پیش نیامده بدانید انسانی بودید که از حاشیه امن خود خارج نشدید و خوشبختانه جهان پیرامونتان در دایره افکارتان گنجانده شده است .
به پایان جام جهانی نزدیک شده ایم و گویا قرار است از این خواب موقتی بیدار شوم و به سمت روتین چرکین برگردم .
حقیقت مرا فرا میخواند.
خداحافظ فوتبال/خداحافظ مسی
