ما زندگی و زندگی کردن را از درون فیلم تجربه میکنیم.زندگی,مرگ ,عشق,... همه آن چیزهاییست که قرار است تجربه کنیم ولی نه به پررنگی و شدتی که انتظار آن هارا داریم.
واقعیت زندگی خیلی کم رنگ تر و بی سرو صداتر از چیزی است که انتظار می رود.
وقتی صحبت از اتفاقات مهم زندگی می‌شود متوجه میشویم که کاملا اتفاقی و خارج از کنترل ما اتفاق می افتند.
هیچ موسیقی درون زندگی جریان ندارد بجز صدای نفس های متداوم ما و صدای شهر.
هیچ قوس شخصیتی وجود ندارد و ما دایما در جهت ریشه های مان حرکت میکنیم.
جالب اینجاس بعد از گذشت زمان ؛تعیین کننده ترین لحظاتش را حتی به وضوح به خاطر نمی‌آوریم و رفته رفته فراموش میکنیم.
برای حفظ حس و حال آن اتفاقات و لحظات؛باید حتما عکس یا فیلم بگیریم وگرنه درون اتفاقات تو در تو ادوار مختلف محو خواهند شد.
زندگی شبیه به خواندن یک رمان طولانی می ماند.
لحظاتی برایتان جذاب می‌شود و به آن اشتیاق نشان می دهید و عجله بیشتری برای به سرانجام رساندن و پیشروی در آن از خود نشان می دهید؛ولی در سایر اوقات ممکن است آن را حتی کنار بگذارید یا از روی بی حوصلگی بخوانید و اهمیت ندهید به کاراکترها و اتفاقات آن کتاب.
ممکن است از نظر ظاهری زندگی خود را به چندین بخش متمایز اعم از کودکی و نوجوانی و جوانی و میان سالی و کهنسالی تقسیم کنید ولی در واقعیت و از لحاظ ذهنی آن چنان تفاوتی باهم ندارند و مرزی نمیتوانید بر روی زمان های مختلف آن مشخص کنید.همه آن ها درون یک مسیر یکنواخت طی می شوند .
تنها جذابیت این مسیر آن است که به قطعیت نمی دانید چقدر از مسیر باقی مانده است و هر کس مقدار متفاوتی از دیگران را طی میکند.
تاریخ و جغرافیا در شکل و زمان آن مسیر بی تاثیر نیستند.تاثیر تاریخ از آن نظر که کجای آن سیکل تکراری قرار گرفته باشید و جغرافیا از آن نظر که در چه شرایطی داستان شما در حال وقوع خواهد بود.
