فکرشم نمی‌کنی ولی روزی میرسه تمام قطعیت و باورهای ذهنیت ؛تبدیل میشن به فرضیات غلطی که تو ذهنمون کاشته شده بودن.
زیر سوال رفتن باید ها ؛یعنی زیر سوال رفتن چارچوب هایی که تا الان تشکیل دهنده سبک زندگیت بودن.
در این حالت به این فکر می‌رسی که باید معماری زندگیت رو تغییر بدی وگرنه در نهایت این آگاهی به غلط بودن گذشتت ؛تورو از درون میجوعه و ته مونده مغزت رو تف می‌کنه تو دهنت.
اگه به این حالت برسی حرفایی خواهی زد که اطرافیانت سلامت عقلت رو منکر و پشیزی ارزش برای افکارت قایل نمی‌شوند.
در این صورت بعد از چند مرحله تقلا برای اثبات خودت به خودت خسته میشی و نقش اون بازنده ای رو میپذیری که ازت توقع دارن و مسایل رو برای همه ساده تر می‌کنی .
به خودت میای و نابودیی رو متوجهش میشی که اونقدراهم خودت تصمیم گیرندش نبودی.
ولی اگه از اول نسبت به افکارت تعصبی نداشتی در اون حالت رد شدنشون برات ؛توان زیادی ازت کم نمی‌کرد و سریع دنبال جایگزین براشون میگشتی و توی اشتباهت غرق نمیشدی و هویتت رو ناشی از اون سلسله اتفاقات نمیدونستی و به سرعت خودت رو بازسازی میکردی .همچین شخصیت سیالی ممکنه تورو آدمی بی هویت نشون بده ولی در نهایت تورو از تخریب نجات میده.
ولی در نهایت باز همه چیز به این سوال کلی میرسه که تا چ اندازه دنبال نتیجه پیروزی هستی یا شخصیت مفلسی که دنبال کاپ اخلاق میگردی؟!
دو دوتا چارتای چالش برانگیزی نیست
"It's all in your nature son,make it quickly"
تنها راه راحت تر زندگی کردن دوست بودن و روراست بودن با خودته.
تنها چیزی که مهمه و داری خودتی .
هرچیز دیگه ای نقش یه پیام رسان طبیعت رو دارن و میرن.
خودت رو بپذیر و لایق احترام بدون.
ارزش دادن به خودت یعنی ارزشمند کردن خودت.
تا وقتی به خودت احترام نگذاری احترامی از دیگران به خودت را نخواهی داشت.
