
ما آدمها از چه زمانی پوک شدیم؟ زمانی که چکش را ساختیم؟ خیر، زمانی که شبکههای اجتماعی را ساختیم، شبکههای اجتماعی آدم بودنمان را ازمان گرفت، یک مشت خزنده شدیم که در سوراخهای تاریک و اتاقهای نمور خزیدیم و زیر پتو گوشی را دستمان گرفتیم و ذاتمان را ترید کردیم بین توجه خلق الله!
فیلترهای اینستاگرام و اسنپچت و لایت روم و هزاران ماده مصنوعی صنعتی و ارگانیک سنتی مالیدنی هم به کمک آمدند تا جامعه به موجودی تقریبا خودشاخپندار خیلی خاص تبدیل شد.
میلیونها آدم بینقص در غایت زیبایی ظهور پیدا کردند و خودشان را به نمایش گذاشتند و اندام فروختند و لایک خریدند.
همه خدا شدند، خدایان کوچک اومانیست که همیشه حفرهای خیلی عمیق در قلب و عمق ذاتشان وجود داشت. حسی که ترکیبی از ناامیدی و افسردگی و پریشانی و ندانم کاری است همان پوک شدن آدمیزاد است.
جهانی ساختیم از آدمهایی که مسعود فراستی در فیلمها میبیند، موجودات مقوایی و کاغذی که اگر تبدیل به برکه میشدند، انگشت اشارهمان تا بند انگشت اول هم در آن فرو نمیرفت و به ته برکه میخورد و لجن بالا میآمد.
شبکه اجتماعی فی نفسه( از این لغات حوزوی) بد نیست، چه بسا همین ویرگول هم شبکه اجتماعی است، آن چه بد است این اینستاگرام و توییتر است، روزی که سازنده عزیز آمد و الگوریتمی نوشت بر اساس واکنش بیشتر مخاطب، آن روز بدبختی شروع شد.
یک آیه قرآن یا حکمت نهج البلاغه واکنش خاصی در مخاطب برنمیتابد در نتیجه دیده نمیشود، همهمان هم -غیر از مخاطبین آتئیست و ارمنی و زرتشتی و یهودی و مسیحی گرامی و ضد انقلاب -میدانیم چیز بدی نیست، اما یک قر کمر شهوانی یا یک کار احمقانه مثل ترکیب کردن تخم مرغ و رب و شیر و خوردنش یا یک صحنه خشن سر بریدن یا بالا و پایین پریدن تیکتاکر با موزیکی کوتاه حال با چاشنی شهوت یا غیر شهوت بسی در این الگوریتم به خوبی دیده میشود.
خب برای فهم اضمحلال بشریت کافی نیست که همین الآن برویم در اکسپلور ایسنتاگرام نگاهی بیندازیم و یا گوشه چشمی به تایملاین توییتری داشته باشیم تا ببینیم چه چیزی مطرح است و جماعت انسانی برای چه ارزشهایی وقت عزیزشان را استفاده میکنند؟
مگر رسانهای به اسم کتاب چه مشکلی داشت که از زندگی انسانها کمرنگ شد؟ پاسخ: خب با کتاب نمیشد شوعاف کرد و خود را به خوبی نشان داد و لایک و قربان صدقه خرید و سواد تازه به مغز رسیده را نمایش داد اما شبکههای اجتماعی باعث شد انسانهایی بسیار با سواد، به شدت زیبا، بینقص، سالم، خلاصه الحکمة، خدایان عصر جدید ظهور یابند.
راستی زیاد غصه نخورید، کتاب هیچ وقت اصلا پررنگ نبود که بخواهد کمرنگ شود...