
برادر کوچک نشسته بود روی صندلی و در اعماق افکارش غرق شده بود. خواهر با خندهی محوی و نگاهی گیرا از پشت سر به او نزدیک میشد؛ پسگردنی محکمی زد و با عجله از میدان خارج شد. به انتظارِ تلافی، پشت مبل سنگر گرفت و با صدای خندههایش، خانه را مشغول نگه داشت. برادر کوچک زیرلب غرغرکنان چیزی گفت و دوباره به تفکر مشغول شد.
برادر بزرگ تا همان لحظه مشغول آوردن پفیلا و چیپس برای دیدن فیلم بود. نگاه گذرایی به وضعیت خانه انداخت و خیلی خویشتندارانه پرسید: «چی شده دانشمند؟»
برادر کوچکتر بدون اینکه به حضورشان توجهی کند، از بین دوتا مبل رد شد، لم داد پشت میز عسلی و کاسهی پفیلا را برداشت.
خواهر و برادر بزرگ نگاهی به هم انداختند. برادر کوچک ابرویی بالا انداخت و گفت: «باید امشب بنتن ببینیم.»
برادر بزرگ دستش را آرام روی مبل کوبید و گفت: «برو بابا، فیلم قبلاً انتخاب شده.»
نگاهِ برادر کوچک آرام بالا آمد، زل زد توی چشمهای داداشش و گفت: «دیشب خواب همین لحظه رو دیده بودم. میدونستم که دیگه دوستم ندارید...» و با پشت دستش چشمهایش را پاک کرد.
خواهر که انگار منتظر همین لحظه بود، با دست به سمتش اشاره کرد و افتاد دنبالش تا کتکِ جانانهای مهمانش کند. برادر بزرگتر که میخواست فضا را برای فیلم آماده کند، آمد تا از بحث منصرفشان کند و کتکها را نیز نوش جان کرد.
بعد از دقایقی خانه آرام گرفت؛ فیلم سینمایی تمام شد و خواهر و برادر کوچک، روی کاناپه خواب رفته بودند.
برادر بزرگتر نگاهی به صورتشان کرد، از جا بلند شد و رفت توی اتاقِ خواهر و برادر تا چراغ را خاموش کند؛ اما همانجا رفت روی تختخوابِ برادر کوچک دراز کشید. دو بالش را روی هم گذاشت و به عکسهای روی دیوار نگاه کرد؛ پوسترهای قدیمی که از دوران بچگیِ او، به ارث به برادرش رسیده بود.
لحظهای در فکر فرو رفت، خیلی سریع چشمهایش را بست و به خوابی ناز فرو رفت.