
پسرکوچک خانواده پشت میز نشسته بود، خواهر دورش میپلکید و هر کاری از دستش بر میامد انجام میداد تا توجه برادرش را جلب کند. میخواست از کارش سر در بیاورد. سوت میزد و گاه بی گاه تیکه ای میانداخت.برادر اما گوشش بدهکار نبود و حتی نگاهش نمیکرد. با مدادی که در دستش بود مینوشت و چیزهایی را خط میزد. دقایقی ان را میخواند. کاغذ را مچاله کرده و زیرپایش میانداخت و دوباره مینوشت.
دیگر شب شده بود که خواهر لامپ اتاق را خاموش کرد، برادر شل و ول از جا بلند شد، به سمت در اومد، لامپ را روشن کرد، زیر لب غر غری کرد و رفت پای میز، خواهر هم چیزی گفت و اتاق را ترک کرد.
ساعت ها گذشت و برادر خسته و بی رمغ، به سمت اشپزخانه امد:
_ از امروز به بعد من میخوام خرید های خانه را کنترل کنم، برای شستن ظرفها و تمیز کردن خانه، برنامه ریزی میکنم و همتون باید به حرف من گوش کنید، شام امشب رو من انتخاب میکنم و میخوام خانه را اداره کنم، من مرد این خونه هستم!
خواهر خندهکنان به سمتش آمد، قلقکش داد و با فرزی، به سمت مبل ها دوید تا به خیال خودش از دست برادر فرار کرده باشد.
پسرکوچک، پایش را روی زمین کوبید و گفت:
_مگر نشنیدی من چه گفتم؟ گفتم نمیخواهم سر به سرم بگذاری، حالا هم تکالیفت را بنویس، ساعت ده شد، کیفت را اماده کرده جلوی در میگذاری، همه چیز را طبق برنامه، چک میکنم تا فردا برای مدرسه امادگی کامل داشته باشی.
خواهر لبش را گزید و همانطور که خنده ی صورتش را به سختی جمع کرده بود گفت:
_چشم استاد!
برادر با چشمان عقابی، خانه را میگشت و ریزه پیزه های کمد ها را بیرون میریخت، اتاق را زیر و رو میکرد و زیر اب چیزهایی میگفت؛ به خیالش دارد وسایل خانه را تمیز میکند. خانه اما چیزی از میدان جنگ، کم که نداشت هیچ، اگر اضافه داشت هم کسی تعجب نمیکرد. هر چی باشد پسر تصمیم گرفته بود خانه را سامان دهد و این هم تبعاتش بود دیگر.
دست به سینه ایستاده بود و نیروهای کارش را هدایت میکرد اما گوش کسی به حرفهایش بدهکار نبود! کم کم نظم خانه را رها کرد و اماده کنار در ایستاد.
زنگ در زده شد، برادر بزرگ همانطور که روی کاناپه لم داده بود، گوشش را خاراند و گفت:
_بچه برو و در و باز کن.
صدای کتری برقی و زودپز، در خانه پخش شده بود و مادر در حالی که اشپزی میکرد، موسیقیای قدیمی را، زمزمه میکرد.
ساعت داشت به سمت آمدن بابا نزدیک میشد. لباس هایش را پوشید، گوش به زنگ منتظر ماند. با شنیدن صدای در، از جا پرید و از پله ها دو تا یکی پایین دوید، در را باز کرد و طبق قراری که از بعد از ظهر گذاشته بودند، رفتند تا خرید های خانه را تکمیل کنند.
در میان راه، تمام حواسش را به اطراف داده بود، با تمرکز به سنگ فرش های خیابان، خانه ها و اسمان نگاه میکرد. اگر کسی او را میدید، شاید با خودش فکر میکرد او اولین بار است شهر را نگاه میکند.با حیرت به مردان قد بلندی نگاه میکرد که از پیاده رو عبور میکردند. با خود فکر میکرد انها حتما ادم های خوشبختی هستند. دختران جوانی را میدید که لباس کارمندی بر تن داشتند و سوار تاکسی میشدند. موتور سواری که ویراژ میداد و ماشین های مدل بالایی با صدای موزیک بلند.
لبخند محوی روی صورتش بود. نگاهش به نوزادی افتاد که در دستان مادری گریه میکرد، پیرزنی که به سختی از خیابان عبور میکرد. و کودکی خردسالی که ابنبات در دست، مادرش را نگاه میکرد که نوجوانی تنه ی محکمی به پسرک زد و بی انکه بایستد از کنارش گذشت.
سرش را بالاتر گرفت و همراه پدر وارد مغازه شد. گوجه و پیاز را خریدند و به سمت خانه بازگشتند. در راه، مردی سیگار بر لب را دید که گوشه ای خمیده نشسته و بشقاب جلویش، پر است از سکه و اسکناس های مچاله. مردی در حالی که عربده میکشید، از ماشین پیاده شد و به سمت ماشین بغلی که بوق میزد، حمله ور شد.
پدر دستش را محکم تر گرفت و بی انکه توجه پسر را جلب کند، قدم هایش را تند تر کرد.
به خانه که رسیدند، نه پلاستیک ها را بالا اورد و نه درباره شامی که قرار بود با بخورند، حرفی زد.
به اتاق رفت، در را بست و گوشه ای نشست.
کاغذ و خودکارش را برداشت و دوباره شروع به نوشتن کرد.
بعد از گذشت ساعتی، خودش سفره را پهن کرد ظرف ها را چید و برای شامی که مادر پخته بود، تشکر کرد. صورتش پف کرده بود و به پدر و مادر نگاه میکرد که با لطیفه های ساده، از روزشان تعریف میکردند، برادر میخندید و خواهر با هیجان، نکاتی را به حرف هایشان اضافه میکرد. بعد از شام دفترش را برداشت؛ چیزهایی را خط زد کلماتی را اضافه کرد.
فردا در مدرسه، روی نیمکت نشسته بود. معلم امد. زنگ ادبیات بود و معلم نامش را صدا کرد. از جا بلند شد تا انشایش را بخواند، سرش را بالا گرفت و از جا بلود شد:
_به نام خدا، موضوع انشا، کودک امروز، مرد اینده
۲۱:۵۰ روز شنبه، ۹ آبان ۱۴۰۵... میم.ح