
دلم تنگ شده برای همهی عادتها و هَبیتهای زندگیم که حالا به خاطر وضعیت نابهسامان ایران، ازشون دور شدم. کار و زندگی و تفریحاتی که خیلیاشون حالا دیگه همگی محدود شدن. مسائل کاری و تحقیق و پژوهش و مقالههایی که اینترنت بینالملل ندارن، کوهنوردی و تفریحاتی که همراه ندارن، جلسات و نشستهای هفتگیای که توی این شرایط موضوعیت ندارن. اما در عوض این روزها دور از محل اصلی زندگیم، دور از روزمرگیهای همیشگیم، کنار خانوادم هستم. خانوادهای که مدتها بود اینقدر طولانی کنارشون زندگی نکرده بودم. خانوادهای که مدتها ازش دور بودم و نشدهبود غرق در عمق مهر و عاطفهاش شوم. افسوس و بسیار افسوس که کنارتون زندگی نمیکنم ولی عوضش کلی دوسِتون دارم و میدونم که بهخوبی به این موضوع آگاهید. کمی گریهم گرفته. بگذریم.
شاید نُهم اسفندماه صفر چهار، نهایت دوام این وضعیت رو سه هفته پیشبینی میکردم و حسم این بود که روز اول فروردین رو همگی با حالی خوب همو در آغوش خواهیم گرفت، ولی حال که وارد هفتهی اول اردیبهشت شدیم و هنوز وضعیت، نابهسامان باقی مانده، خیلی ناامیدتر هستم. ناامید. و ناامید.
بهم گفت برای دیدن روزای خوب سختی باید کشید و هزینه آن را داد. حق با اوست. به امید روزهای خوب./_
|این نوشته به علت قطعبودن اینترنت ایران، با تاخیر منتشر گردید|