یک: اهل حساب و کتاب!
اینکه همش دنبال اسم ماشینهای میلیاردی هستی به چه دردت میخوره؟
به خیلی دردها!
فقط یکیشو بگو!
یه بار با پرایدم داشتم میرفتم جلوم یه ماشین بود که فقط من می دونستم ۱۲۰ میلیارد قیمتشه، رسیدیم به پلیس راه. ترمزم نگرفت. سمت راستم یک نفر یه نصف هندوونه دست گرفته بود، سمت چپم یه نفر دو تا قوری چینی دست گرفته بود. من رفتم زدم به اون یارو که نصف هندوونه دستش بود!
چرا؟
اگه میزدم به ماشین جلویی جد و آبادم نمیتونستن خرج اون ماشینو بدن ولی دیهی اون یارو نصف هندوونهای رو با بیمه رفع و رجوعش کردم.
حالا چرا نزدی به اونی که دو تا قوری چینی دستش بود؟
اهل حساب و کتاب نیستی! وگرنه میدونستی نصف هندونه ارزونتر از دو تا قوری چینیه!
دو: با فرهنگ!
بگو امروز چی دیدم؟
چی دیدی؟
یه آدم بافرهنگ!
باریکلا! یه کم از این آدم بافرهنگ بگو ما هم یاد بگیریم!
صبح سوار اسنپ شدم. داشتیم میرفتیم که رانندهی ماشین جلویی، یک بنز مدلبالا، قوطی خالی دلسترش را از پنجره انداخت بیرون. رانندهی اسنپ با عصبانیت گفت: «...کِشِ بیفرهنگ! باید همون قوطی رو بردارن و بکنن توی ...ش تا آدم بشه!» چند دقیقه بعد، خودش شیشهی ماشین را پایین کشید، پوست تخمههایی را که تمام مسیر شکسته بود، ریخت کنار خیابان، شیشه را بالا داد و با لحنی حقبهجانب گفت: «مشکل این مملکت فقط بیفرهنگیه... و بس!»
سه: ملاک مومن بودن!
فلانی خیلی آدم مومنیه!
نماز جماعت میره؟
آره!
انگشتر عقیق تو انگشتش داره؟
آره!
موقعی که دعای قنوت رو میخونه نگین انگشترش رو به سمت صورتش میچرخونه؟
نه!
پس هنوز خیلی جای کار داره تا مومن بشه!
چهار: کوسهی پرستار خاکستری!
دیشب تو خوابگاه نبودی؟
رفته بودم خونهی یکی از بستگانمون مهمونی.
تو مهمونی چی خوردی؟
چیزی که نخوردم هیچی! نزدیک بود خودمم خورده بشم!
چرا؟
همه طرفدار فلانی بودن. من فقط دو کلمه از بهمانی تعریف کردم، نزدیک بود تیکهپارهم کنن. فرار کردم!
سیاست تو این مملکت مثل رَحِم کوسهی پرستار خاکستریه!
کوسهی پرستار خاکستری دیگه چه جونوریه؟
دو تا رحم داره. داخل هر رحم چندین جنین رشد میکنن، اما از همون اول شروع میکنن همدیگه رو خوردن. آخرش از هر رحم فقط قویترینش زنده میمونه و به دنیا میاد.
پس طبیعت هم بیرحمه!
نه، طبیعت لااقل از هر رحم یکی رو زنده نگه میداره؛ ولی سیاست ما سعی داره هر طرف رو قانع کنه که فقط خودش «خودیه» و بقیه «بیخودیان».

پنج: عمه!
عمهتو...
باز میخوای فحشم بدی؟ بیخیال!
کی گفته میخوام فحش بدم؟ میخواستم بپرسم عمهتو دوست داری؟

شش: خندهی انارها!
میبینم انارهای باغچهتون خندان شدن؟
خندان؟ کدوم خنده؟
پس چرا مولانا گفته: «به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار»؟
چون مولانا شاعر بود، نه باغبون!
یعنی این خنده نیست؟
نخیر، پارگیه!
پارگی؟!
آره. وقتی آب دیر به انار برسه، پوستش خشک میشه. بعد با اولین آبی که میخوره، دونههاش باد میکنن و پوستش از فشار میترکه.
عجب! پس شاعرها اسم پارگی رو گذاشتن خنده!

هفت: سوتین هستهای!
چته اینقدر دمغی؟
با پری دعوام شد!
سر چی؟!
سر سوتین!
سوتین؟!
آره!
چه جوری؟
میگفت یه «سوتین لیزری» خریدم، دو میلیون! منم گفتم دوباره گول تبلیغات اینستاگرام رو خوردی. بهش برخورد!
حالا مطمئنی گول تبلیغات رو خورده؟
صددرصد! امروز یکی بگه «سوتین لیزری» دو میلیون، میخره. فردا یکی بگه «سوتین اتمی» چهار میلیون، میخره. پسفردا یکی بگه «سوتین هستهای» شش میلیون، باز میخره...
یه روزم یکی میاد میگه «سوتین کوانتومی» ده میلیون؛ اونوقت فقط میپرسه: «رنگ کرمش هم دارید؟!» آخه میدونم رنگ کرم رو خیلی دوست داره!
هشت: جرم!
امروز صبح یک نفر رو اعدام کردند.
جرمش چی بود؟
گفتند مأمور کشته.
اگر واقعاً یک مامور رو کشته، باید طبق قانون دربارهاش قضاوت بشه.
اما جای یه سؤال همچنان باقیه!
چه سوالی؟
اون مسئولانِ نالایقی که با تصمیمهای اشتباه و ایجاد بیعدالتی، فقر و ناامیدی، جامعه رو به نقطهای میرسونند که مردم رودرروی هم قرار میگیرند، چه زمانی قراره در برابر مردم و قانون پاسخگو باشند؟
در کشور ما مدتها است که رسم بر اینه که فقط دستی که ضربهی آخر رو زده محاکمه میشه، اما دستهایی که سالها زمینهی اون ضربه رو فراهم کردند، از پاسخگویی در امان میمونند.
عدالت، زمانی کامل میشه که نه فقط عاملِ آخر، بلکه همهی کسانی که در شکلگیری اون فاجعه نقش داشتند، در برابر قانون پاسخگو باشند.
زهی خیال باطل!
نه: عاقبت شازده کوچولو!
دوسنت اگزوپری رو میشناسی؟
آره، اون خلبانه که کتاب شازده کوچولو رو نوشته.
دیگه چی ازش میدونی؟
چیز خاصی نمیدونم!
ما مردم معمولاً از هر هنرمندی، حالا چه فیلمساز، چه نقاش، چه نویسنده یا هر چیز دیگری، فقط یک اثر را بیشتر از همه به ذهن میسپاریم و با همان اثر میشناسیمش؛ در حالی که همین اگزوپری یک نقاشی دارد که اگر از خود شازده کوچولو معروفتر نباشد، نباید کمتر از آن شناخته میشد.
مگه نقاش هم بود؟
نقاشیهای کتاب شازده کوچولو هم کار خودش بود.
نمیدونستم. حالا اون نقاشی که میگی چیه؟
بعضیها بهش میگن «خودکشی شازده کوچولو».
داری دستم میاندازی!
نه والا، یه جستوجو تو گوگل بکنی پیداش میکنی.
حالا این رو برای چی کشیده؟
نمیدونم... اما به نظرم اگه نویسندهی شازده کوچولو روزی شازده کوچولوش رو بالای دار کشیده باشه، یعنی یه جایی از زندگی، حتی خیال هم دیگه نتونسته نجاتش بده.

ده: جانوران دو پا!
اوضاع یه جوری شده که هر کس فقط میخواد خودش رو زنده از مهلکه بیرون بکشه!
چند سال پیش یه فیلم کرهای دیدم، اسمش همین الان اومد تو ذهنم!
من دارم چی میگم، تو داری چی میگی!
ای بابا! حرفت منو یاد اسم اون فیلم انداخت!
حالا اسم فیلم چی بود؟
جانورانی که در کاه هم چنگ میزنند.
حالا چرا اسم فیلم اینه؟
الغريق يتشبث بكل حشيش.
حالت خوبه؟ چرا یهو رفتی رو کانال عربی؟!
یه ضربالمثل عربیه؛ یعنی آدمی که داره غرق میشه، برای نجات خودش به هر خار و خاشاکی چنگ میزنه. تا جایی که یادمه، فیلم هم دقیقاً همین رو میخواست بگه.
آره... آدمها وقتی زیر فشار بقا قرار میگیرن، از هر جونوری خطرناکتر میشن.
و درست مثل آدمِ در حال غرق شدن، به هر چیزی چنگ میزنن؛ حتی به کاه... غافل از اینکه کاه هیچوقت کسی رو از غرق شدن نجات نمیده!
یازده: فرار!
شنیدم از خونه رفتی؟
نرفتم، فرار کردم!
برای چی؟
یه لقمه نون میخواستم بخورم، بابام میگفت: «این نون رو دو سال پیش دونهای هزار تومن میخریدم، الان شده هشت هزار!» میخواستم یه نیمرو درست کنم، میگفت: «اون تخممرغا رو دو سال پیش چهارهزار تومن میخریدم، الان دونهای سی هزار تومن پولشونه! روغنی که این تخممرغا دارن توش سرخ میشن رو دو سال پیش میخریدم لیتری پنجاه هزار تومن الان لیتری چهارصد هزار تومن پولشو دادم!» به زور طاقت آوردم، تا اینکه یکروز رفتم دستشویی...
خوب؟!
از پشت در داد زد: «همین کاسه توالت ایرانی که الان روش ریدی رو دو سال پیش یکونیم میلیون خریده بودم، الان اگه بخوام بخرم باید ده میلیون پولشو بدم!» همونجا بود که فهمیدم دیگه تو اون خونه حتی برای... ریدن هم باید احساس بدهکاری داشته باشم! این شد که در رفتم!