آخر این هم شد تیتر یادداشت؟ مگر همچون چیزی میشود؟ دستانداز ما را دست نینداز! آخر بچههای غزه که دارند در بدترین وضعیت ممکن به سر میبرند به مردم ایران -با این همه منابع نفت و گاز و معادن طلا و مس و لیتیوم- چه کمی میتوانند کرده باشند؟ بیایید تا به شما ثابت کنم که این بچههای بینوا و مستمند چگونه دارند به مای مثلاً غنی کمک میکنند.
در این وضعیت خراب اقتصادی ایران که دیگر نه گوشت و مرغ و لبنیات را میشود راحت بخری و نه حتی پیاز و سیبزمینی، خیلی سخت میشود شکم بچههایی که دوست دارند همیشه کباب و پیتزا و جوجهکباب بخورند را سیر کرد. در چنین وضعیت بدی فقط بچههای غزه میتوانند به ما کمک کنند! بله درست خواندید: "بچههای غزه!" فقط کافی است موقع اخبار سفره را پهن کنید و مختصر چیزی که با چیزهای قابل خوردن داخل خانه درست(سر هم!) کردهاید را بگذارید سر سفره و همین که بچهها خواستند بهانهگیری کنند بچههای غزه را به آنها نشان دهید و بگویید ببینید ناشکری نکنید، بچههای غزه همین را هم ندارند بخورند! محال است که فرزندتان به برکت گرسنگی و سوء تغدیه اینقدر ضریب هوشیاش بالا باشد که در جواب این حرف به شما بگوید من چرا فقط باید بچههای غزه را ببینم؟ چرا نباید بچههای سوئد و سوئیس و فنلاند و امثال این کشورهای مرفه را ببینم؟!

این تنها کمکی نیست که بچههای غزه به مردم ایران میکنند. یکماه پیش بچههای مدرسهی برادرزادهام را بردند اردو و برادرزادهام در آنجا دچار سانحه شد و پایش از چند جا شکست. وقتی همسر برادرم اعتراض کرده بود که حواستان کجا بوده؟ به او گفته بودند خانم محترم! ناشکری نکنید، بمب و موشک که بهش نخورده، سرش که با راکت قطع نشده، فقط چند تا شکستگی کوچک است! بچههای غزه را ببینید که زبانبستهها زیر بمب و موشک تکّهپاره میشوند و صدایشان هم درنمیآید! متاسفانه همسربرادرم که خیلی آدم بیظرفیت و کمجنبهای است نتوانسته بود راحت با این حرف حساب(!) کنار بیاید و...

یادداشت پیشین:
حُسن ختام: به نقل از کتاب "لهجههای غزهای" نوشتهی "یوسف القدره"
آن روز عمو محمودت تنها پسرش احمد را روی شانههایش گرفت و رفت تا او را زیر بمباران دفن کند. احمدی که تازه ۲۱ سالش تمام شده بود. هوس یک لیوان قهوه کرده بود. رفت، درحالی که لیوان قهوه در جیبش و گلولهای در سرش برگشت.